Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2008

Comicdom Con 2008



Το φεστιβάλ comics Comicdom Com 2008 λαμβάνει μέρος στο κτήριο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης τα 2 τελευταία χρόνια. Διάσημοι δημιουργοί, χιλιάδες comics και manga, εκθέσεις, βραβεία, διαλέξεις και workshops διοργανώνονται και οι φανατικοί του χώρου βρίσκονται επιτέλους στο περιβάλλον τους.

Φέτος στους επίσημους προσκαλεσμένους διακρίνω τους David Lloyd, σχεδιαστή του V for Vendetta που ενώ μαγεύτηκα από την ταινία δεν έχω κάτσει να διαβάσω το comic, τον Mark Buckingham, σχεδιαστή του Hellblazer (και μα να μη θυμάμαι καθόλου το Constantine!) και το Fables από το οποίο είχα την τύχη πρόσφατα να έχω μια πρώτη εντύπωση. Έχει κι άλλους βέβαια, αλλά δεν έχω ιδέα για τους δουλειές τους. Γενικά το κομμάτι των comics δεν είναι δυνατό σε μένα, οπότε ρίξτε μια ματιά στο site του φεστιβάλ γι' αυτούς αλλά και όλες τις άλλες εκδηλώσεις που περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα.

Σε αυτή, την 3η διοργάνωση, θα ταξιδέψω για να είμαι κι εγώ εκεί. Το Σαββατοκύριακο που μας έρχεται, 5 και 6 Απριλίου, στο κεντρικό κτίριο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης στο Κολωνάκι. Ελπίζω να γυρίσω με πολλά fanzines και με μια γεμάτη λίστα με το τι να αγοράσω όταν η λεφτιά αρχίσει να βγάζει τα φρούτα της! Και σιγά, θα διαβάσω όλα όσα πάρουν οι άλλοι!

Κυριακή, 30 Μαρτίου 2008

Pet-Stop

Είμαστε λίγο μετά τα μέσα της δεκαετίας του '90. Αρχές καλοκαιριού. Τα Ίμια είναι έστω και προσωρινά υπό ελληνική σημαία, ο Deep Blue έχει νικήσει στο σκάκι τον Kasparov, ο Οδυσσέας Ελύτης έχει σταματήσει να δίνει το φως του στην Ελλάδα, ο Ανδρέας Παπανδρέου διανύει κι αυτός τις τελευταίες του μέρες, όπως και η Βουγιουκλάκη, το Braveheart έχει πάρει το Oscar, ο Παναθηναϊκός είναι Πρωταθλητής Ευρώπης στο μπάσκετ και το πρωταγωνιστικό ζευγάρι μας, ο Περικλής και η Ελένη, βρίσκονται στη μεγαλύτερη κρίση της σχέσης τους.

Όχι ότι ήταν μαζί χρόοοοονια. Γνωρίστηκαν στη δουλειά της Ελένης, πριν 10 μήνες. Κορίτσι από την επαρχία αυτή, είχε κατεβεί στη Θεσσαλονίκη από ένα μικρό χωριό δίπλα στο Αγρίνιο για να σπουδάσει. Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΑΠΘ. Ας μην μπλέξουμε με το αν της άρεσε. Εδώ δεν ξέρει η ίδια, εγώ θα σας πω; Στα τελειώματα του 3ου της έτους και σε ένα μικρό διαμέρισμα, "φοιτητικό", δίπλα στην εκκλησία με το περίεργο όνομα πάνω από την Εγνατία, επί της Αγ.Σοφίας τη βρίσκουμε τώρα. Το δεύτερο της σπίτι σε 3 χρόνια, αφού στο πρώτο έπεσε σε πρόβλημα με τα υδραυλικά και σε ματάκια ιδιοκτήτη. Θανατηφόρος συνδυασμός.

Εκεί είναι και ο Περικλής. Κλεισμένος στο δεύτερο δωμάτιο αυτός. Θα φτάσουμε όμως εκεί. Πως γνωρίστηκαν δεν ξεκίνησα να λέω; Ο Περικλής είχε τελειώσει ένα ΙΕΚ της πλάκας, στα Κουφάλια από όπου καταγόταν. Τεχνικός Μελισσοκομίας-Σηροτροφίας. Ναι, ξέρω πως ακούγεται. Αλλά αυτό είναι. Και τέλος πάντων ο Περικλής είναι παλικάρι, δε μασάει από τέτοια. Δουλεύει εδώ και 2 χρόνια αποθηκάριος-μεταφορέας σε μια εταιρία που προμηθεύει ότι χρειάζονται καφετέριες και μπαρ στη Θεσσαλονίκη.

Τελικά εγώ άλλο ξεκινάω να πω κι άλλο λέω. Ορίστε λοιπόν, πριν μου ξαναφύγει: Τα παιδιά γνωρίστηκαν στη δουλειά της Ελένης. Το έχω πει αυτό, μάλιστα. Ναι, η δουλειά της Ελένης είναι σερβιτόρα σε καφέ. Ε, φοιτητικό, τι θα ήταν; Κοντά στα πανεπιστήμια είναι, ο ιδιοκτήτης πολύ ηλίθιος δεν είναι, οι ώρες είναι ok, της φτάνει για να βγαίνουν μερικά έξοδα.

Πριν 10 μήνες λοιπόν ο Περικλής εμφανίστηκε για να παραδώσει, η Ελένη ήταν εκεί για να παραλάβει, δεν ήθελε και πολύ. Λουλούδια, ρομαντικό σεξ, αγάπες, παθιάρικο σεξ, λίγα βρισίδια και 1-2 γρήγορες σε έναν που της την έπεφτε στο μαγαζί, ω-σας-ευχαριστώ-που-με-σώσατε-ευγενικέ-πρίγκιπα σεξ και άγιος ο Θεός. Στο τέλος καταλήξανε να συγκατοικούν μαζί, αφού ο Περικλής είχε εγκατασταθεί στης Ελένης και δεν έλεγε να το κουνήσει ρούπι, μέχρι που αποφασίσανε μαζί να αφήσει το δικό του άθλιο στούντιο και να μείνουν και επίσημα σαν ζευγάρι.

Άρχισαν και δενόταν, μοιραζόταν εμπειρίες, μουσικές, ταινίες (ακόμη θυμόταν η Ελένη τη βραδιά που πήγαν να δουν το Se7en στο σινεμά), πράγματα και θαύματα όπως όλα τα ζευγάρια στην ηλικία τους και η σχέση τους γινόταν καλύτερη μέρα με τη μέρα. Η καταστροφή όμως ήρθε πριν μερικές από αυτές. Τις μέρες, ντε.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να δηλώσω πως κανένα πρόβλημα δεν έχω με τα κατοικίδια. Αρκεί να μην κατοικιδίζουν στη δική μου κατοικία. Κι αυτό για να μην κατηγορηθώ αργότερα πως είναι δική μου φαντασίωση η ιστορία αυτή.

Το αγαπημένο μας ζευγάρι έκανε βόλτα στο κέντρο της πόλης. Και οι δύο δούλευαν εκείνη τη μέρα πρωί και έτσι είχαν όλη την υπόλοιπη μέρα δικιά τους. Σκεφτείτε το λίγο. Ερωτευμένοι, πιασμένοι χέρι-χέρι και λέγοντας χαζά αστεία, αναφερόμενοι ο ένας στον άλλο με ακόμη πιο χαζά υποκοριστικά, δρόμο έπαιρναν και δρόμο άφηναν σε μια γεμάτη από κόσμο Θεσσαλονίκη. Βιτρίνες περνούσαν, ρούχα, αξεσουάρ, παπούτσια έβλεπε η μικρή μας Ελένη και μόνη της χαιρόταν, καθώς ως γνωστών τα αγόρια οιασδήποτε ηλικίας χεσμένα τα 'χουν όλα αυτά. Μόνο που βρέθηκαν μπροστά σε μια βιτρίνα που κέντρισε το ενδιαφέρον και των δύο.

Ήταν ένα νέο pet-shop. Φάτσα μόστρα πολλά γυάλινα κλουβάκια με διάφορα ζώα. Το μάτι τους όμως έπεσε πάνω σε ένα συγκεκριμένο ζωάκι. Που το πρόβλημα θα πείτε. Αμ, το πρόβλημα ήταν πως του καθενός το μάτι έπεσε σε διαφορετικό συγκεκριμένο ζωάκι. Και τότε το ντουέτο, έγινε κουαρτέτο. Και ως είναι γνωστόν απ' άκρη σ' άκρη σε τούτο τον κόσμο που ονοματίζουμε Κόσμο, στους δύο τρίτος δε χωρεί, πόσο μάλλον τέταρτος και ούτω καθεξής...

Για να μην τα πολυλογώ (αν και δεν πρέπει ούτε να τα ολιγολογώ για να δώσω επακριβώς το θέμα στις διαστάσεις που του αναλογούν), στον Περικλή καρφώθηκε ένα μικρό μαύρο Ημίαιμο Μποξέρ. Σκυλάκι δηλαδή. Και στην Ελένη μια κατάλευκη Βιρμανίας με μαύρα αυτιά. Γατούλα δηλαδή. Και τώρα μάλλον μπήκατε στο νόημα. Χαμός δηλαδή.

Η ομηρική μάχη που ακολούθησε, αλλά και η κατάληξή της δε θα αναφερθούν εδώ. Η πρώτη είναι βίαιη, αυτό μπορώ να σας το πω με σιγουριά. Η χρησιμοποίηση εκατέρωθεν των εκφράσεων "είσαι μεγάλο αρχίδι" και "μην είσαι μαλάκω" αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Ξύλο δεν έπεσε. Όχι. Και κανείς δεν κάλεσε την αστυνομία. Ακόμα. Για την κατάληξη πάλι, δε μπορώ να μιλήσω, δεν έχει συντελεστεί ακόμα. Αλλά ακόμα και να είχε συμβεί το μοιραίο, δηλαδή στην περίπτωσή μας αν τα παιδιά χώριζαν, θα σας το έλεγα νομίζετε; Ποιός είμαι εγώ για να σας καταστρέψω την ελπίδα;

Αυτό που μπορώ να σας πω είναι πως έχει η κατάσταση τώρα. Αυτή βρίσκεται στην κρεβατοκάμαρα. Είναι ξαπλωμένη στο κρεβάτι και κοιτάζει μια το ταβάνι και μια τη Μπέτι. Έτσι έβγαλε τη γάτα. Ξέρω, μαλακία όνομα. Αλλά να της το πείτε εσείς, εγώ θα σεβαστώ τη δυσκολία της στιγμής της επιλογής. Και βασικά, δε θέλω να ακούσω κι εγώ μερικά από κείνα τα ωραία που στόλισαν τον Περικλή. Αυτός βρίσκεται στο σαλόνι. Έχει την τηλεόραση ανοιχτή στο Mega και βλέπει (ας πούμε) μια επανάληψη της Ντόλτσε Βίτα με τη φωνή στο τέρμα. Ο Λούη έχει ζαρώσει δίπλα του στον καναπέ και κοιμάται. "Τυχερό σκυλί", σκέφτεται ο Περικλής...

Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2008

1 χρόνος Λογική της πλάκας!

Κυρίες, κύριοι και αγαπητοί τηλεθεατές του Πρώτου καναλιού της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης στην Ελλάδα και στην Κύπρο, η Λογική Της Πλάκας γιορτάζει!

Παρότι το ξέχασα εντελώς, 23/3/2007 ανοίξαμε και γράφουμε! Στον ένα χρόνο του, είδε 159 posts, που στο μεταξύ έχουν γίνει 163 μαζί με αυτό που διαβάζετε. Δεν είναι κι άσχημα λέω!

Ήταν μια ωραία μέρα για τους άλλους αλλά λίγο μαύρη για μένα. Ήθελα να είμαι αλλού, ήθελα να μην έχω κλειστεί μέσα με παρέα το PC, ήθελα να είμαι κοντά αντί μακριά και έτσι αποφάσισα να κάνω το βήμα και να ανοίξω ένα ιστολόγιο, να ξεγελαστώ λιγάκι. Στην αρχή πραγματικά ήμουν σίγουρος πως δε θα τραβήξει πολύ. Όπως το παιδάκι που παίζει στην αρχή με το καινούργιο παιχνίδι, αλλά το βαριέται γρήγορα; Έτσι με θεωρούσα κι εμένα.

Βέβαια αν εξαιρέσουμε το διάστημα Νοεμβρίου, Δεκεμβρίου, Ιανουαρίου που περνούσα σαν ξένος από το blog, καθώς έλεγα πως δεν έχω κάτι να γράψω (και δεν έγραψα ούτε ένα post-ύμνο στις γιορτές των Χριστουγέννων που υπεραγαπώ, ντροπή μου), κατά τα άλλα δεν το βαρέθηκα καθόλου. Έχει την πλάκα του...

Και μια που είπα πλάκα, να πω και πως μου ήρθε ο τίτλος, το Λογική της Πλάκας, τον οποίο στο πρώτο μου post θεωρούσα προσωρινό και έλεγα κιόλας σε όποιον έμπαινε να μου προτείνει κάποιον άλλο και να γίνει νονός του blog. Γενικά είμαι της άποψης πως χρειάζονται ίσα μέρη γελοιότητας και σοβαρότητας, ανούσιων και ουσιαστικών θεμάτων, λογικής και πλάκας, στον καθένα από μας για να είμαστε υγιείς πνευματικά.

Όποιος με έχει διαβάσει ενδελεχώς θα δει πως δίπλα στη Eurovision παίζουν οι εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου. Δίπλα στον Δορυφόρο του TV100, εκείνο για την Ελληνική Αστυνομία. Τα, πολυάριθμα πρέπει να ομολογήσω αλλά είναι μεγάλη αδυναμία μου, posts για τις αμερικανικές σειρές, μαζί με την Αμαλία, τον αήμνιστο Σωτήρη Μουστάκα, το ΚΕΠΚΑ. Και κάπου εκεί παραδίπλα και η Tila Tequila (άντε να την αναφέρω, να χαρεί λίγο και η Γαλήνη!).

Οπότε η διττή σημασία του τίτλου νομίζω πως περιγράφει όσο γίνεται καλύτερα το παρόν ιστολόγιο. Ο αχταρμάς είναι και θα είναι το σήμα κατατεθέν μας. Σας ευχαριστώ όλους που με παρακολουθείτε παρόλα αυτά...

Τα 5 πιο δημοφιλή posts (Google Analytics):
  1. Kirsten Prout VS Hayden Panettiere
  2. Free Press
  3. Ελληνικοί Trackers
  4. Παρά Πέντε - Μέρος Δεύτερο
  5. GreekTVSubS.gR
Τα 5 με τα περισσότερα comments:
  1. Τσουπ!
  2. Νιότη
  3. Political Compass
  4. Παρά Πέντε - Μέρος Δεύτερο
  5. Family Guy
5 posts που δεν έγιναν ποτέ:
  1. Γιορτές Χριστουγέννων
  2. Επικοινωνία με διάφορες ΜΚΟ και ανάρτηση οποιονδήποτε πληροφοριών για δράσεις και/ή τρόπους βοήθειας, για όποιες είχαν την καλοσύνη και το χρόνο να απαντήσουν με ένα μικρό κειμενάκι
  3. Απολαύσεις (Last Part): Σοκολάτα
  4. Συγκριτικό test No1: Candy Bars (Mars, Snickers, Bounty, Milky Way, Twix κτλ)
  5. Συγκριτικό test No2: Περιοδικά κυριακάτικων εφημερίδων (Ε, Big Fish, Κ, Επιλογές, κτλ)

Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2008

Mixtape!




Το βρήκα στο Crazymonkey και πολύ μου άρεσε. Ελπίζω να σας αρέσουν οι επιλογές μου...

Eurovision 2008: Τα τραγούδια (5)

Και φτάσαμε αισίως στους 5 που παίρνουν μέρος απευθείας στον τελικό. Στη διοργανώτρια Σερβία δεν έχω κανένα πρόβλημα. Οι Big4 όμως νομίζω πως είναι καιρός να σταματήσουν να τυγχάνουν ειδικής μεταχείρισης. Ειδικά όταν, όπως θα δούμε παρακάτω, αυτό που παράγουν είναι πολύ κάτω του μετρίου...

Ηνωμένο Βασίλειο: Even If από τον Andy Abraham. Η Wikipedia το λέει "up-tempo soul type song" και δεν έχω λόγο να διαφωνήσω. Εγώ το λέω παντελώς αδιάφορο. Ελπίζω να μη βγει καμιά Wikipedia τώρα και διαφωνήσει. Θα τα πάρω, κουφάλες...

Γερμανία: Πιασάρικο! Το girl-band No Angels μας δίνει το Disappear, που έχει ένα τέλη 80s, αρχές 90s feeling και ομολογώ πως μου άρεσε. Δε νομίζω πάντως πως είναι το στυλ που η Eurovision θα ανεβάσει ψηλά, αλλά πότε με χάλασε αυτό για να με χαλάσει τώρα; Καλά, ας βγάλουμε απ' έξω το Comme Ci Comme Ca.

Γαλλία: Ναι. Τώρα; Πως το περιγράφεις αυτό; Είναι διαφορετικό! Σας αρκεί αυτό; Το Divine του Sébastien Tellier δεν περνάει χωρίς να σου δημιουργήσει διάφορα συναισθήματα. Μιας άλλης εποχής, στη Γαλλία έχει γίνει ήδη μεγάλη επιτυχία, αλλά είμαι πολύ περίεργος να δω την ανταπόκριση των Ευρωπαίων απέναντί του. Νομίζω καλή επιλογή μετά από πολλά χρόνια, για τη χώρα.

Ισπανία: Baila el Chiki Chiki της κωμικής περσόνας Rodolfo Chikilicuatre. Παρωδία της Reggaeton, γεμάτο με αναφορές στους Ισπανούς Pau Gasol, Fernando Alonso, Javier Bardem, Antonio Banderas και Pedro Almodóvar, αλλά και στη Μακαρένα. Και όλα αυτά στην τελική του μορφή, αφού στην αρχική οι Chávez και Zapatero έπαιζαν πολύ, όμως κόπηκαν από την EBU αφού απαγορεύονται πολιτικά σχόλια. Έχοντας πει όλα αυτά, να καταλήξω στο ότι το τραγούδι είναι φριχτό! Πραγματικά κακό όμως. Και ναι, θα τολμήσω, χειρότερο και από της Κύπρου! Μακριάαααααα...

Σερβία: Η διοργανώτρια μας λέει Oro τραγουδισμένο από τη φωνή της Jelena Tomašević. Έχει κάτι από το περσινό Molitva αλλά, τηρουμένων των αναλογιών, είναι καλύτερο. Διάβασα κάπου πως έχει Χατζιδάκειο ύφος (καλά, συγκρίσεις δε μπορούνε να γίνουνε, για το ύφος μιλάμε) και νομίζω πως συμφωνώ. Ωραίο άκουσμα για ακόμα μια χρονιά από τους Σέρβους. Γιατί αυτό; Μα συνθέτης είναι πάλι ο απίθανος Željko Joksimović (βλέπετε Lane Moje, τραγουδισμένο από τον ίδιο και Lejla, το all time αγαπημένο μου για τη Βοσνία αυτή τη φορά)!

Κάπου εδώ η παρουσίαση τελείωσε. Να θυμήσω ότι από κάθε ημιτελικό περνάνε οι 9 πρώτοι στην ψηφοφορία και μια επιτροπή κριτών θα δώσει ακόμα 1 wildcard και δηλώνω περίεργος να δω πως θα "παιχτεί" αυτό. Άρα 10 από κάθε ημιτελικό και οι 5 απευθείας, πάμε στις στρογγυλές 25 του τελικού. Θα τα ξαναπούμε φυσικά μέχρι εκείνη τωην ώρα, αλλά ας ευχηθώ: May The Best Song Win. Or Something I Like, Anyway! :-)

Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2008

Eurovision 2008: Τα τραγούδια (4)

Κλείνουμε τον 2ο ημιτελικό, με τις 10 τελευταίες χώρες...

Λετονία: Wolves Of The Sea μας τραγουδάνε οι... Pirates Of The Sea (μα το πρωτοτυπία!). Άψογο στυλ, το θέμα είναι αυτό που φαντάζεστε, έχει την πλάκα του και το γουστάρω με τα χίλια. Λένε πως θα "κλέψουν" την παράσταση και νομίζω πως έχουν τα φόντα να το κάνουν. Πάμε λοιπόν, with a hi hi ho and a hi hi hey...

Κροατία: Ρομάντζο και ρυθμός ταγκό για τους Κροάτες στο Romanca με τον Kraljevi Ulice και τους 75 cents. Είναι διαφορετικό, είναι κίνηση, είναι ρομαντικό και όπως θα ξέρει το κοινό μου είμαι πολύ ρομαντικός myself οπότε δε θα μπορούσε παρά να μου αρέσει. Και είναι και απάντηση σε όλους αυτούς που λένε πως δεν υπάρχουν φυσιολογικά και όμορφα κομμάτια στη Eurovision.

Βουλγαρία: Το περσινό Water δε μου άρεσε, αλλά και φέτος με το DJ, Take Me Away η χώρα δείχνει πλέον σαφώς πως ψάχνει το εναλλακτικό, τον νέο ήχο, τη διαφορετική αντιμετώπιση του διαγωνισμού τελικά. Από τον DJ Balthazar μαζί με τους Deep Zone, ένα συγκρότημα house/electro, με επιρροές από όλα αυτά και με μια Disco αισθητική, το τραγούδι δεν έχει αφήσει αδιάφορους τους Ευρωπαίους. Εγώ; Μου άρεσε, δεν ενθουσιάστηκα.

Δανία: Χμ... Αγαπητέ Simon Mathew, παρακαλώ όπως πάρετε το All Night Long σας και εξέλθετε του διαγωνισμού. Ευχαριστώ.

Γεωργία: Peace Will Come της τυφλής Diana Gurtskaya. Κοινωνικό μήνυμα και χάλια τραγούδι. Παρακαλώ όπως ακολουθήσατε το Δανό συνάδελφο σας. Α, ξέχασα, δε βλέπετε. Πάρτε τον από το χεράκι τότε...

Ουγγαρία: Σας μισώ κερά-Csézy μου. Το Candlelight ήταν πολύ μέτριο στη γλώσσα σας και αυτό δε σας έφτανε. Θέλατε να το καταστρέψετε εντελώς και θα το πείτε στα αγγλικά τελικά. I pity you....

Μάλτα: Μα τι ανοησία. Το Vodka της Morena, μιλάει για μια κατασκοπευτική υπόθεση. Την κυνηγάνε στη Μόσχα, σκοτάδι, πανικός, επικοινωνεί με άλλον κατάσκοπο... Που κολλάει τώρα το Vodka. Ε, θέλαμε και μια αναγνωρίσιμη λέξη μωρέ. Είναι η κρυφή λέξη που αποκρυπτογράφησε η Μαλτέζα James Bondena. Έλεος! Θα μαζέψετε ψηφουλάκια από τους Ανατολικούς, αράξτε όμως και λίγο. Θα σας φύγει κάνας πόντος από το καλσόν με τέτοιο τρέξιμο.

Κύπρος: Αχ, δόλια Κύπρος, τι Femme Fatale σου έμελλε να πάθεις. Ευδοκία Καδή, παιδί μου, γιατί τέτοιο χουνέρι; Εντάξει, είναι πολύ χάλια φέτος. Κρίμα, δε θα επεκταθώ όμως, από σεβασμό στο νεκρό.

Σκόπια: RnB και Rap ενωμένοι, ποτέ ηττημένοι. Συγνώμη αγαπητοί γείτονες, δεν το λέω ως αντίποινα για το όνομα, αλλά ανήκετε στην κατηγορία της Ουγγαρίας. Ένα μέτριο (αν και καλύτερο από εκείνης) τραγούδι στη γλώσσα σας που τελικά είπατε να το γυρίσετε στο αγγλικό και έτσι το γαμήσατε και ψόφησε. Let Me Love You από τους Tamara, Vrčak και Adrian.

Πορτογαλία: Καλή φωνή έχει η Vânia Fernandes. Αλλά τι είναι αυτό το Senhora Do Mar (ωραίο τίτλος by the way); Ένα τραγούδι, συμπλήρωμα για όλα τα υπόλοιπα; Ok, και τη κορύφωσή του την έχει και αδιάφορο μουσικά δεν είναι, αλλά απλά δε μου κάθεται καλά. Είναι κάπως σαν να βαριόταν όταν επέλεγαν οι Πορτογάλοι. Huh, whatever...

Τέλος οι ημιτελικοί. Τώρα μας μένουν μόνο οι χώρες που έκανα το χρυσό αυγό. Αύριο...

Σάββατο, 22 Μαρτίου 2008

Eurovision 2008: Τα τραγούδια (3)

Πάμε σήμερα στον 2ο ημιτελικό. Εδώ το επίπεδο ανεβαίνει όπως θα δείτε και στα σχόλιά μου. Στις 22 Μαΐου, θα έχουμε πολλά να δούμε...

Ισλανδία: Δυνατό, ρυθμικό κομμάτι το This Is My Life από το pop duo Eurobandið. Καλό! Δυναμώνουμε τα ηχεία και χορεύουμε λέμεεεεεεεεε! Όχι κάτι το εντυπωσιακό, αλλά είναι fun!

Σουηδία: Hero από την Charlotte Perrelli. Οι Σουηδοί χρησιμοποίησαν ένα πολύ ωραίο σύστημα, κάπως ποδοσφαιρικό, για την επιλογή του. Και τελικά βγήκε η αγαπητή Charlotte, νικήτρια της Eurovision το 1999 με το Take Me To Your Heaven. Καθόλου κακό και το φετινό, και αν και πρέπει να ομολογήσω πως δεν ξεφεύγει από τα συνηθισμένα Σκανδιναβικά, έχει καλό ρεφρέν και θα παιχτεί για ψηλά, σαν αουτσάιντερ όμως.

Τουρκία: Νομίζω πως είναι το μέχρι στιγμής αγαπημένο μου. Είναι κάπως ροκ, είναι κάπως έθνικ, αλλά στα δικά μου αφτιά είναι ακριβώς ότι θα περίμενα να ακούσω στους τίτλους έναρξης ενός anime. Ειδικά στο ρεφρέν, το διπλό και τριπλό πάτημα της φωνής (ακούστε το, ξεχωρίζει) είναι χαρακτηριστικό τέτοιων τραγουδιών. Είμαι σχεδόν ενθουσιασμένος μαζί του και γιατί έρχεται από μια χώρα που γενικά δεν έχει δώσει ποτέ καλό υλικό στο διαγωνισμό. Deli από τους εναλλακτικούς Mor ve Ötesi.

Ουκρανία: Αν καταλάβω ποτέ γιατί άθλια τραγούδια σαν αυτό το Shady Lady από την Ani Lorak παίζονται ψηλά στα προγνωστικά, τότε η Eurovision θα χάσει και τη μαγεία της. Είναι ρυθμικό και κολλάει στον εγκέφαλο, αλλά αυτό είναι απλά. Τελείως αδιάφορο μου φαίνεται προσωπικά. Ελπίζω να μην κλέψει κανενός καλού τη θέση, για θα τα πάρω, μάνα μ'.

Λιθουανία: Nomads In The Night το τραγούδι, μπαλάντα περίπου ροκ, με μια ιδέα όπερας μέσα της, Jeronimas Milius ο τραγουδιστής. Καθόλου κακό, θα του έδινα πόντους, είναι ωραίο να υπάρχουν και μερικά τέτοια ανάμεσα στα ρυθμικά, παύλα μπιτάτα, παύλα καραπόπ κομμάτια του τελικού. Κορυφώνει και ωραία ο τύπος στο τέλος. Τι άλλο να ζητήσεις;

Αλβανία: Ρε! Κοίτα ρε ποιός ξετσουτσούνισε! Είναι κάποιες χώρες που πάντα με απογοήτευαν και φέτος είναι απροσδόκητα ανεβασμένες. Zemrën E Lamë Peng λέει η 16χρονη (!) Olta Boka και το λέει καλά. Ήρεμη, ζεστή μπαλάντα. Λογικά δεν έχει καμία ελπίδα για τελικό, αλλά θα ήθελα να το δω να προκρίνεται.

Ελβετία: Και φτάσαμε και στην τελευταία συμμετοχή στα Ιταλικά για φέτος. Era Stupendo από τον Paolo Meneguzzi που έχει συμμετάσχει και στο Φεστιβάλ του Σανρέμο. Απαλή μπαλάντα και σε μια γλώσσα που την ευνοεί, με το πιάνο της και το ανέβασμα στο δεύτερό της μέρος, νομίζω πως θα τη δούμε και στον τελικό. Ένα πολύ καλό, ποιοτικό κομμάτι.

Τσεχία: Α, εδώ είμαστε. Have Some Fun από την Tereza Kerndlová. Και όταν λέμε Tereza, εννοούμε "τρελό μωρό". Μπράβο στο κορίτσι, μόνο αυτό έχω να πω. Το τραγούδι; Χαριτωμένο είναι. Ωραίο ρεφρενάκι. Και εντάξει, Eurovision έχουμε. Οπότε, let's...

Λευκορωσία: Οι Λευκορώσοι το είδαν καλά πέρσι με το Work Your Magic και πάνε φέτος με ένα ίδιας λογικής τραγούδι, το Hasta La Vista από τον Ruslan Alekhno. I like because είναι αφασία τραγούδι. Όχι, δείτε στιχάρα:
Hasta la vista, baby
I gonna miss you, maybe
Αυτά είναι!

See you next time on "Logiki Tis Plakas". Thank you all!

Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2008

Eurovision 2008: Τα τραγούδια (2)

Πάμε να συνεχίσουμε και να ολοκληρώσουμε τις χώρες του 1ου ημιτελικού...

Ιρλανδία: Από που να ξεκινήσω... Irelande Douze Pointe από τον Dustin, τη Γαλοπούλα. Λίγη ιστορία πρώτα: Ο Dustin είναι μαριονέτα. Και μάλιστα πολύ γνωστή στην Ιρλανδία από την παιδική ζώνη του RTÉ, της αντίστοιχης ΕΡΤ δηλαδή. Είναι ένα είδωλο της pop-culture της χώρας. Το τραγούδι είναι, φυσικά, παρωδία της διαδικασίας της Eurovision και των γειτονικών χωρών που ψηφίζονται αναμεταξύ τους. Όλα καλά μέχρι εδώ. Έλα όμως που το τραγούδι είναι απολύτως εκνευριστικό! Η φωνή του Dustin είναι πολύ χάλια, δεν την αντέχω. Είναι πάντως από τα μεγάλα φαβορί, και αν και δεν το βλέπω για πρωτιά, μάλλον θα είναι ψηλά. Τέσπα, κρατάω το χαριτωμένο ρεφρέν του.

Ανδόρα: Casanova από την Gisela. Ένα ποπ κομμάτι. Αρκεί.

Βοσνία/Ερζεγοβίνη: Εναλλακτικό, ας το πούμε, ροκ τραγούδι από τη Βοσνία φέτος, με τον Elvir Laković. Λέγεται Pokušaj. Το βρίσκω ok, δε με χαλάει. Μου κάνει όμως στα αφτιά μου λίγο σαν single διαφήμισης. Ωραία, μόνο το προϊόν μου λείπει...

Αρμενία: Να το και το ανατολίτικο! Qele-Qele με την Sirusho. Στα αγγλικά, εκτός από αυτό το Qele και βασικό θέμα του τραγουδιού, που θα πει "Come On". Θα είναι ψηλά αν κρίνω από τις αντιδράσεις των fans. Μου άρεσε!

Ολλανδία: Και συνεχίζουμε αραβικά! Το γρήγορο, ζωντανό Arabpop της Hind, Your Heart Belongs To Me το 'χει και δε με άφησε αδιάφορο. Νομίζω πως προτιμώ το Αρμένικο βέβαια, αλλά θα τους δώσω ακόμα χρόνο to grow inside. Επιτέλους μια αξιόλογη συμμετοχή από την Ολλανδία.

Φινλανδία: Στο δρόμο που χάραξαν οι Lordi έρχονται τώρα οι Teräsbetoni με το Missä Miehet Ratsastaa και στα Φινλανδικά παρακαλώ, ατόφιο πράμα. Και (rant mode: ON) φυσικά είναι καλύτερο από το Hard Rock Hallelujah, το πιο ηλίθιο τραγούδι που έχει νικήσει ποτέ. Ναι, ηλιθιότερο και από τους Εσθονούς του 2001 (rant mode: OFF). Δεν είναι μουσική που γουστάρω, αλλά δεν είναι και κακό.

Ρουμανία: Pe-o Margine De Lume από το ντουέτο Nico & Vlad Mirita στα Ρουμανικά και στα Ιταλικά. Μελωδική επιλογή. Χαριτωμένο είναι, αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο. Δε σου τραβάει το αφτί.

Ρωσία: Ένας παλιός γνωστός είναι πάλι εδώ. Με τη 2η θέση του 2006 για το Never Let You Go, ο Dima Bilan είναι πίσω στην Eurovision με το Believe και τον δίνουν πολύ ψηλά στα προγνωστικά. Νο1 όνομα στη Ρωσία που ξεκινάει σιγά-σιγά διεθνή καριέρα. Προσωπικά μου αρέσει, είναι σωστό ποπάκι, αλλά το τοποθετώ μια βαθμίδα πιο κάτω από το Never Let You Go. Φωνή έχει και το δείχνει. Για να δούμε που θα πάει φέτος...

Ελλάδα: Ακούγεται! Δε μπορώ να το αξιολογήσω κανονικά, αλλά δεν έχουμε χάλια τραγούδι. Τελικό θα μπούμε, μετά όμως τα πράγματα δυσκολεύουν. Αντικειμενικός σκοπός, το πρώτο μισό του πίνακα στον τελικό. Πάμε Καλομοίρα!

Εδώ τελειώνει ο 1ος ημιτελικός. Παρατηρήσατε πως τραγουδάμε τελευταίοι, ε; Καλό... See you tomorrow!

Πέμπτη, 20 Μαρτίου 2008

Eurovision 2008: Τα τραγούδια (1)

Πριν λίγες μέρες ολοκληρώθηκε η επιλογή των τραγουδιών σε όλες τις χώρες που συμμετέχουν φέτος (τελευταία η Σουηδία στις 15 του μήνα) και ακούγοντάς τα όλα, είπα να πω λίγα για το ποια μου άρεσαν. Και τελικά βρέθηκαν να μου αρέσουν αρκετά. Στην αρχή νόμιζα πως έχουμε μια από τις χειρότερες χρονιές, αλλά όσο περισσότεροι εθνικοί διαγωνισμοί τελείωναν και όσο περισσότερα τραγούδια ανακοινώνονταν, τόσο καλύτερο σύνολο φτιαχνόταν. Οπότε σκέφτηκα να γράψω μια κουβέντα για όλα.

Θα έδινα και link με τα mp3, αν ένα άλλο blog δεν έκανε τέλεια δουλειά. Δείτε το, έχει τα πάντα! Πάμε λοιπόν, με τη σειρά που κληρώθηκαν, πρώτα στον 1ο ημιτελικό της 20ης Μαΐου, μετά στον 2ο της 22ας και τελικά στις 5 που (-στιά) μπήκαν απευθείας στον τελικό της 24ης.

Μαυροβούνιο: Zauvijek Volim Te από τον Stefan Filipović. Ποπ-ροκάκι λίγο ξεπερασμένης μορφής. Δε με χαλάει που το ακούω, αλλά δεν έχει κάτι για να μου αρέσει κιόλας. Δεν το κόβω για τελικό.

Ισραήλ: Ke'ilo Kan λέγεται το κομμάτι. Και γουστάρω! Καταρχάς τη γλώσσα, ok; Εβραϊκά. Αυτό το "κχ" και το "κσ" με τρελαίνει. Ωραίο, μπαλαντοειδές, από τον 5ο νικητή του Ισραηλινού Pop Idol, Bo'az Ma'uda (αν και η φωνή του μοιάζει τρομακτικά γυναικεία, αλλά ντάξ'), με πολύ νόστιμο ρεφρέν. Δε βρήκα τη λογική πίσω από τη χρήση 3 στίχων στα αγγλικά, αλλά είναι πολύ ψηλά στις επιλογές μου. Το θέλω τελικό αλλά δε νομίζω και να το δω. Α, και το έχει γράψει η Dana International!

Εσθονία: Τα αγαπώ αυτά τα τραγούδια γιατί έχουν πολύ ιστορία πίσω τους. Leto Svet από την κωμική ομάδα Kreisiraadio, κάτι σαν τους δικούς μας ΑΜΑΝ φανταστείτε. Καταρχάς το τραγούδι είναι στα Φινλανδικά, Γερμανικά και Σερβικά αλλά δε βγάζει νόημα. Έτσι οι μισοί Σέρβοι λένε "τι καλά, δείγμα καλής θέλησης σε μας τους διοργανωτές" και οι άλλοι μισοί "τι δείγμα καλής θέλησης ρε, αφού δε βγάζει νόημα!". Και να ήταν μόνο αυτό το debate για το τραγούδι; Πολλοί Ευρωπαίοι fans της ESC κατηγορούν τους Εσθονούς για ripoff του περσινού 2ου Verka Serduchka. Ένας χαμός δηλαδή. Πάντως παρόλα αυτά, το τραγουδάκι είναι εντελώς χάλια! Really!

Μολδαβία: A Century Of Love. Απαλό, τρυφερό τραγουδάκι που με κέρδισε με την πρώτη. Παλεύει με την ξενερωτίλα και κερδίζει καθαρά αυτή τη μάχη. Η καλλιτέχνης, Geta Burlacu, το έχει το τζαζικό και βγαίνει και στο κομμάτι αυτό. Από τα καλύτερα, τραγούδι που δεν το βλέπεις συχνά σε Eurovision. Θα ήθελα λίγο καθαρότερα αγγλικά, though...

Σαν Μαρίνο: Πρώτη συμμετοχή ever για αυτή την ιδέα χώρας και η πρώτη από τις 3 φετινές συμμετοχές στην ιταλική γλώσσα. Complice από τους Miodio. Πάει στην κατηγορία "Μαυροβούνιο". Κακό δεν είναι, αδιάφορο όμως το λες. Ροκάκι κι αυτό.

Βέλγιο: Γι'αυτό αγαπώ τη Eurovision! Το αγαπητό Βέλγιο έχει 3 επίσημες γλώσσες: Ολλανδικά, Γαλλικά, Γερμανικά. Και ποια νομίζετε διάλεξαν οι Ishtar για το τραγούδι τους; Καμιά! Έφτιαξαν μια δικιά τους, φανταστική γλώσσα και τραγουδάνε το εντελώς folklore O Julissi Na Jalini σε αυτήν! Δε μου αρέσει βέβαια, αλλά εντάξει, πολύ γέλιο λέμε!

Αζερμπαϊτζάν: Πρώτη συμμετοχή και γι' αυτούς με ένα παράξενο τραγούδι, το Day After Day από τους Elnur Hüseynov και Samir Javadzadeh. Δεν έχω αποφασίσει αν μου αρέσει. Κάπως σαν ροκ, κάπως σαν όπερα στην αρχή, είναι κάπως τέλος πάντων. Έχει δυνατότητες για τελικό γιατί μένει στο μυαλό. Είναι πάντως διαφορετικό και νομίζω καλό ξεκίνημα για τους νέοπες.

Σλοβενία: Παντελώς αδιάφορο, ρυθμικό τραγούδι κάτω του μετρίου από την Rebeka Dremelj που απ' ότι πιάνω είναι ένα καλού μεγέθους ονοματάκι στη χώρα της. Vrag Naj Vzame λέγεται, αν θέλατε να μάθετε. Θέλατε;

Νορβηγία: Δεν είναι κακό μωρέ. Είναι απλά ένα τραγούδι που το έχουμε ξανακούσει άλλες 30 φορές την τελευταία 8ετία. Αυτό. Maria Haukaas Storeng και Hold On Be Strong.

Πολωνία: Ένα ακόμα ποπ μπαλαντοειδές από μια Αμερικανίδα, την Isis Gee που το καλό της όνομα το έκανε γράφοντας τραγούδια για μεγάλα ονόματα της αμερικανικής σκηνής. Έχει φωνάρα είναι η αλήθεια και μου θυμίζει πολύ τη δικιά μας Μαντώ προ ετών. Οπότε λογικά, θα πάει άπατο! For life ο τίτλος του.

Μείνετε συντονισμένοι για τα επόμενα...

Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2008

Slap Bet

Το πολυαγαπημένο How I Met Your Mother έχει δώσει πολλές αστείες στιγμές to remember. Μια από τις κορυφαίες είναι το Slap Bet του Marshall με τον Barney. Το πρώτο video παρακάτω εξηγεί λίγο την ιστορία του, οπότε δε θα πω περισσότερα. Άλλωστε μπορείτε να το πιάσετε και από τον τίτλο. Το δεύτερο όμως, είναι το ειδικό τραγουδάκι που έγραψε ο Marshall, με τίτλο "You Just Got Slapped". Τώρα βέβαια, δεν ξέρω πως θα φαίνονται αυτά έξω από το context της σειράς, αλλά in any case, απολαύστε...



Τρίτη, 18 Μαρτίου 2008

Πτώμα 10 ημερών

Καλά, σαφώς υπερβάλλω, αλλά ότι κουράστηκα είναι αλήθεια. 35 ντοκιμαντέρ, 1 αποτυχημένο BC meetup και 1 PhotoDay μετά, δε νομίζω πως υπάρχει σημείο πάνω μου που να μην πόνεσε.

Είδα όμως ένα full Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ και άντεχα και παραπάνω είναι η αλήθεια. Έχασα και κάποιες που ήθελα πολύ να δω, αλλά δε με χάλασε που πρώτη φορά έκανε άλλος πρόγραμμα για μένα. Είχε πλάκα που μόνο λίγη ώρα πριν μπω στην κάθε αίθουσα, μάθαινα τι θα δω. Ούτε πρόγραμμα κουβαλούσα μαζί μου, ούτε τίποτα. Το έκαναν άλλοι για μένα.

Θα σταθώ στις καλύτερες που είδα, χωρίς να τις ψειρίσω πολύ:

Surfwise
Νομίζω πως ήταν το καλύτερο που είδα. Μιλάει για τον τρόπο ζωής όλων μας. Ο πρωταγωνιστής εδώ έκανε τις επιλογές του και εμείς βλέπουμε τα αποτελέσματα. Θεωρώ πως θέτει τεράστια θέματα και σήκωσε όντως πολύ συζήτηση μεταξύ μας. Όπως ξαναείπα καμιά 300αριά φορές, ακριβώς το φορμά των ντοκιμαντέρ που θέλω να βλέπω.

Touch Me Someplace I Can Feel
Ο John Callahan, τετραπληγικός καρτουνίστας με τρομερό χιούμορ. Ρίξτε μια ματιά στη σελίδα του στο myspace και ακούστε το ομώνυμο τραγούδι.

Hear and Now
Ακολουθούμε τους εκ γενετής κωφούς γονείς της δημιουργού του ντοκιμαντέρ, στην απόφασή του να κάνουν μια επέμβαση που θα τους επιτρέψει να ακούσουν για πρώτη φορά στα 65 τους χρόνια. Πολύ συμπαθητικό ζευγάρι, γλυκιά ταινία.

Fairytale of Kathmandu
Ένας ομοφυλόφιλος ποιητής βοηθάει νέαρούς Νεπαλέζους να ξεφύγουν από τη φτώχεια. Μόνο που τα κίνητρά του δεν τα λες ακριβώς ανθρωπιστικά. Πολύ ωραία στημένο ντοκιμαντέρ για μια ιστορία που πραγματικά σοκάρει. Η τελικά αντιπαράθεση του ποιητή με τη δημιουργό είναι απλά τέλεια...

My Kid Could Paint That
Επειδή γενικά έχω ένα θέμα με τη μοντέρνα τέχνη, κοινώς τη μισώ, βρήκα πολύ καλό το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ στο οποίο ένα κοριτσάκι 4 χρονών ζωγραφίζει μοντέρνα και πουλάει μοντέρνα (και ακριβά). Θεωρώ μοντέρνα πως δεν έχει σημασία αν τελικά η μοντέρνα οικογένεια λέει μοντέρνα ψέματα, δηλαδή αν τελικά όντως είναι η μοντέρνα μικρή που τα φτιάχνει τόσο μοντέρνα ή όχι, αλλά κυρίως το θέμα της μοντέρνας έκθεσης της μικρής στα μοντέρνα ΜΜΕ. Είναι αρκετό αυτό ή να πιάσω το rant σε ξεχωριστό post; :-)

Paradise Lost: The Child Murders at Robin Hood Hills
Είναι η ιστορία των West Memphis Three μέχρι και την καταδίκη τους. Πολύ καλό, ρίξτε μια ματιά στο παραπάνω link της Wikipedia για μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες δολοφονίας της Αμερικής.

3 Γάμοι
Η μοναδική ταινία που είχε πλάκα. Η περίληψη είναι αρκετή, αλλά το γέλιο δε μπορείτε να το φανταστείτε. Loved it...

Πέμπτη, 6 Μαρτίου 2008

Πολυγυρινό Καρναβάλι



Παρότι για 2η φορά τα τελευταία 3 χρόνια δε θα είμαι εδώ, δε μπορώ παρά να πω δυο κουβέντες για το Καρναβάλι στον Πολύγυρο.

Από όταν ήμουν στο σχολείο, τις περιμέναμε πως και τι τις αποκριές και φυσικά την παρέλαση της τελευταίας Κυριακής πριν την Καθαρά Δευτέρα. Θυμάμαι ελάχιστα (αφού θα ήμουν 6-7 τότε) από όταν ο πατέρας μου συμμετείχε με την παρέα του στην παρέλαση με κάτι τεράστια άρματα.

Θυμάμαι τον Κοσκωτά, που τον είχαν φτιάξει μεγάλο και γύριζε δεξιά και αριστερά, με τις κούτες πάμπερς δίπλα του, κυρίως γιατί γούσταρα πολύ που είχαν πετάξει σε όλη τη διαδρομή εκατοντάδες ψεύτικα χιλιάρικα με τον Παπανδρέου και τον Μητσοτάκη πάνω.

Είχαν σαν προσχέδιο ένα χιλιάρικο του '60, που το έχω ακόμα, κληρονομιά του παππού της μαμάς μου και τα είχαν κάνει τέλεια. Θυμάμαι είχαν βρει και χορηγό τότε γι' αυτά, μεγάλη υπόθεση. Κάπου έχω κρατημένο ένα, αλλά δεν θυμάμαι που, θα έπρεπε να σας το δείξω, αγαπητοί μου αναγνώστες...

Την επόμενη χρονιά ήταν οι "Κανίβαλοι". Θυμάμαι πολύ καλά το πανύψηλο άρμα με τα καζάνια (σε ένα από αυτά έβραζε και ο παππούς μου, οικογενειακή επιχείρηση!), τα ψεύτικα κόκαλα και όλους μαυρισμένους.

Τις επόμενες χρονιές, στην αρχή της δεκαετίας του '90 δηλαδή, ο Πολύγυρος έπαψε να κάνει καρναβάλι. Το ενδιαφέρον του κόσμου ατόνησε και ο δήμος βρήκε την ευκαιρία να εξοικονομήσει χρήματα για άλλους σκοπούς (και ίσως άλλες τσέπες, δεν ξέρεις ποτέ).

Το ενδιαφέρον επέστρεψε και έγινε μια προσπάθεια να αναβιωθεί το καρναβάλι, μερικά χρόνια αργότερα. Και αν και κρίνω πως έχουμε μείνει στάσιμοι, οι αποκριές είναι εδώ και πάλι, με ένα 10ήμερο εκδηλώσεων. Στηριζόμενο στις τοπικές ομάδες, σχολεία και συλλόγους, δεν έχει την παλιότερη αίγλη του. Ο κόσμος όμως ξέρει να περνάει καλά, συμμετέχει και ενισχύει το καρναβάλι.

Νέοι θεσμοί, όπως το αντάμωμα των χορευτικών συλλόγων, που φέρνει για μερικές ώρες κοντά 2000 χορευτές στον πεζόδρομο του Πολυγύρου και τη συνάντηση Πολυγυρινών μουσικών και τραγουδιστών (που η οικογένεια περήφανα συμμετέχει), αντικαθιστούν παλιότερους, όπως το Ντράβαλο, ένα μεγάλο πάρτι για τους νέους της περιοχής και τη Μασαλιάδα, βραδιά στην οποία μεγαλύτεροι σε ηλικία καρναβαλιστές αφηγούνται αστεία πραγματικά γεγονότα σαν ανέκδοτα, τα γνωστά εδώ "Μασάλια".

Η Κατσ' αμάκα είναι φυσικά το μεγάλο standard (δωρεάν μεζέδες και κρασί την τελευταία Κυριακή, από το "Κάτσε και αμάκα" κάτσε και φάε δηλαδή) και πάντα γίνεται ένας χαμός στην παρέλαση. Είμαστε μικρό καρναβάλι, παραδοσιακό και μας αρέσει! Να μας επισκεφθείτε! 3 το μεσημέρι, να έχετε πιάσει τη θέση σας, αρχίζουμε!

We love Πολυγυρινό Καρναβάλι...

Τετάρτη, 5 Μαρτίου 2008

10ο Φεστιβαλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης


Για 10 μέρες οι καμμένοι των ντοκιμαντέρ θα χαρούν να βλέπουν ταινίες! 7-16 Μαρτίου, από την Παρασκευή μέχρι την παραπάνω Κυριακή δηλαδή, πάνω από 200 ντοκιμαντέρ θα παιχτούν στις αίθουσες του Λιμανιού (φέτος προστέθηκαν και οι Λιάππα και Μαρκετάκη) και του Ολύμπιον.

Πρόπερσι ήταν η πρώτη φορά που επισκέφτηκα το Φεστιβάλ. Είδα αρκετούτσικες ταινίες και βρήκα πραγματικά διαμαντάκια, όπως για την ιστορία του Προκόπη, εκπροσώπου 40 οικογενειών τσιγγάνων που πάλευε να βρει σπίτι για όλους, αφού εκδιώχθηκαν από τον καταυλισμό τους για να γίνουν έργα για τους Ολυμπιακούς ή για το Πανηγύρι του Αγ.Μάμα. Μακάρι να μπορούσα να τα βρω μερικά από αυτά, αλλά δεν είχα μεγάλη τύχη όπου κι αν έψαξα.

Πέρσι πήγα μόνο σε μια ταινία, κυρίως λόγω οικονομικών δυσκολιών και αυτή ήταν... εμπειρία!

Αξίζει να διαλέξει κανείς και να δει μερικές από αυτές. Το ντοκιμαντέρ είναι το είδος του κινηματογράφου που έχουμε παραγνωρίσει περισσότερο απ' όλα. Έχουμε στο μυαλό μας ζώα που τρώνε, κυνηγιούνται και αναπαράγονται, όμως αυτό δεν έχει καμία σχέση με τις ταινίες που παίζονται εδώ. Φέτος μάλλον θα δω αρκετές πάλι. Το site του φεστιβάλ ανέβηκε πριν λίγο και τρέχω να βρω ταινίες, μικρές ιστορίες, ματιές κόσμων και ανθρώπων διαφορετικών...

Buzz!

Ακόμα και τις μέρες που δεν ανανεώνω το site με κάποιο post, το ανανεώνω με έμμεσο τρόπο. Στο δεξί μέρος του, θα βρείτε το Postroll του Buzz, ένα site που κινείται στη λογική του Digg.

Όποιος βρει ένα καλό post σε κάποιο blog το καταχωρεί στο site (γι' αυτό είναι και το κίτρινο κουμπάκι που λέει buzz κάτω από όλα τα post μου) και στη συνέχεια μπορεί ο κάθε επισκέπτης εκεί να το ψηφίσει και έτσι να αναδειχτούν τα καλύτερα.

Παίζει να μην το έχω εξηγήσει όπως πρέπει και να νομίζετε πως είναι κάτι σα διαγωνισμός αλλά καμία σχέση. Απλά έτσι βρίσκεις αξιόλογα posts που δε θα έβρισκες ίσως αλλιώς.

Το Buzz το επισκέπτομαι κάθε μέρα, διαβάζω τα καλύτερα της μέρας και ψηφίζω όποιο μου αρέσει. Το postroll λοιπόν, κάνει ακριβώς αυτό. Σας δείχνει τα τελευταία 5 blogposts τα οποία έχω ψηφίσει εγώ. Ειλικρινά, θα βρείτε διαμάντια αν το παρακολουθείτε. Είναι ο καλύτερος τρόπος για μένα να σας δείξω τι παίζει στη blogόσφαιρα. Διαβάζετέ τα και δε θα χάσετε...

Τρίτη, 4 Μαρτίου 2008

The Page 123 Meme

Η αγαπητή SnoW-wHite με κάλεσε να παίξω σε ένα ακόμα ενδιαφέρον παιχνιδάκι των blogs. Αντιγράφω τους κανόνες:
1. πιάνουμε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά μας αυτή τη στιγμή
2. το ανοίγουμε στη σελίδα 123 (αν είναι μικρό, παίρνουμε το επόμενο κοντύτερα σε μας, που έχει τουλάχιστον 123 σελίδες)
3. βρίσκουμε την πέμπτη πρόταση
4. αντιγράφουμε τις επόμενες τρεις, δηλαδή την έκτη, έβδομη και όγδοη και
5. βρίσκουμε άλλους πέντε ατυχείς να τους πασάρουμε το παιχνίδι
Το πρώτο που ήταν κοντύτερα σε μένα ήταν το How To Understand Women Through Their Cats,
Σταματάει στις 111 όμως, οπότε πήγα παρακάτω και ιδού,



Gardens of the Moon - Steven Erikson
"Fine." Tattersail sighed. "But what does this have to do with Sorry?"
The wizard turned away and Kalam spoke.

Δε με ενθουσιάζει το απόσπασμα, αλλά τουλάχιστον δεν έκλεψα! Τώρα, θα καλέσω τις φίλες gia-wk, dragongrrrr και mafalda και τους Mel και DarkTyler. Keep reading!

Υ.Γ Χιονάτη, επιφυλάσσομαι για το άλλο meme. Είναι δύσκολο να βρω 7 άσχημα πράγματα στο χαρακτήρα μου! :P