Κυριακή, 29 Ιουνίου 2008

Dr. Horrible



Με αυτό το teaser, ο Joss Whedon (δημιουργός των Buffy the Vampire Slayer, Angel και Firefly, όπως και του Serenity και ένας από τους 4 σεναριογράφους του Toy Story) μας συστήνει τον Dr. Horrible.

Όσοι βλέπετε αμερικανικές σειρές θα είχατε ακούσει για την απεργία των σεναριογράφων του Hollywood πριν μερικούς μήνες. Το βασικό τους αίτημα ήταν τα ποσοστά από τα κέρδη των νέων τεχνολογιών (dvd, internet). Έτσι ο Whedon αποφάσισε τότε να δημιουργήσει μια μίνι σειρά, ζητώντας τη βοήθεια καλών φίλων και συγγενών, που θα την προβάλει μέσω internet δωρεάν.

Ο καιρός γαρ εγγύς λοιπόν και το Dr. Horrible’s Sing-Along Blog θα προβληθεί στα internetια σε λίγες μέρες από το site του Dr. Horrible. Πρώτο μέρος την Τρίτη 15 Ιουλίου, δεύτερο την Πέμπτη 17 και τρίτο το Σάββατο 19. Την επόμενη μέρα θα κατεβούν, οπότε όποιος πρόλαβε τον κύριο είδε.

Στη συνέχεια θα είναι και πάλι διαθέσιμα, για download αυτή τη φορά, μέσω ενός εικονικού αντιτίμου, ενώ θα βγει και σε dvd, το οποίο ο Whedon λέει πως θα είναι "with the finest and bravest extras in all the land". Ρίξτε μια ματιά στο τι λέει ο ίδιος για όλο αυτή τη φάση εδώ. Έχει πολύ πλάκα, δε θα χάσετε. Υπάρχει και το blog.

Dr. Horrible λοιπόν, με τον Neil Patrick Harris (τον αγαπημένο Barney του How I Met Your Mother) στον ομώνυμο ρόλο, μαζί με τον Nathan Fillion και τη Felicia Day. Πολύ γουστάρω. Πολύ όμως!

Σάββατο, 28 Ιουνίου 2008

The Political Machines

Χα! Σου βρήκα παιχνίδι, κούνελε! Για δες εδώ:


Πως σου φαίνεται; Είσαι για ένα διπλό;
Δίνεις και συνεντεύξεις! Στο Colbert Report (ή περίπου) ας πούμε:


Για όποιον καμένο ενδιαφέρεται περισσότερο, το site του παιχνιδιού και τα links για να το κατεβάσετε...

Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2008

Laço Tayfa


Θα έχουν περάσει πια 5 χρόνια. Ανάμεσα στη σειρά των καφέ δίπλα στην Καμάρα, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης έχει ανοίξει ένα πολύ μικρό μαγαζάκι σαν ουζάδικο. Είμαι ένας από τους πρώτους πελάτες, μαζί με την παρέα μου τότε. Καλεσμένοι όλοι ενός συναδέλφου-μπουζουξή του ενός από τους φίλους μου, ο οποίος αποδεικνύεται μεγάλη μορφή.

Συζητάμε διάφορα, ούζο και μεζέδες δε σταματάνε να έρχονται για ώρες αφού ήμασταν "γνωστοί" του μαγαζιού, ερχόμαστε στο κέφι, πιάνουμε τα όργανα, τραγουδάμε, περνάμε καλά. Μέχρι που έχουν περάσει ώρες κι είμαστε όλοι λιώμα, εκτός από το συνάδελφο-μπουζουξή που είπα παραπάνω. Ο οποίος θέλει να μας βάλει να ακούσουμε ένα cd "που παίζουν κάτι τρελά μέσα, θα κουφαθούμε". Έτσι γνωρίζω τους Laço Tayfa, μέσω του τελευταίου τους δίσκου, του Hicaz Dolap και ακούω το καταπληκτικό Şurmat. Και τους ξεχνάω, χάνω μάλιστα και το cd που είχα.

Μερικά χρόνια αργότερα, η Saigon με τον Trypokarydou μου λένε "αυτό πρέπει να ακούσεις, θα σου αρέσει". Και συναντιέμαι ξανά με τους Laço Tayfa, για να ανακαλύψω δύο εντελώς διαφορετικές πλευρές: Αυτή του πρώτου τους δίσκου, In the BuzzBag, σε συνεργασία με τους Brooklyn Funk Essentials (ακούστε πχ το Magick Karpet Ride) και του δεύτερου, Bergama Gaydasi, με το γλυκό, μελαγχολικό, μαγικό Ay Gız.

Ποιοι είναι οι Laço Tayfa; Ένα τούρκικο συγκρότημα που αντιπροσωπεύει μια νέα μουσική σύνθεση μέσα από την παράδοση των Τούρκων Ρομά. Laço, ρουμάνικη λέξη που θα πεί "καλό". Tayfa, αραβικής προέλευσης τούρκικη λέξη που υποδηλώνει μια εναρμονισμένη ομάδα, μια μεγάλη οικογένεια, ένα μουσικό σύνολο. Μουσικοί που πειραματίζονται, που μοιράζονται το όραμα για μια μουσική της συνεργασίας, που ο ένας συμπληρώνει τον άλλο. Που ανακαλύπτουν νέους μουσικούς δρόμους.

Παραδοσιακή Τούρκικη μουσική συνδυασμένη με στυλ της παγκόσμιας σύγχρονης μουσικής, μέσα από τους ήχους πολλών διαφορετικών οργάνων που όλα έχουν τη δικιά τους ξεχωριστή και σημαντική θέση στα κομμάτια του συγκροτήματος. Η λογική της τζαζ δε λείπει από δω. Ακούστε τους...

(Οι Laço Tayfa στο MySpace, Last.fm, Youtube)

Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2008

Blogοπαίχνιδο "Καθημερινές Γκρίνιες"

Η φίλη mafalda ξεκίνησε ένα νέο παιχνιδάκι, από αυτά που κυκλοφορούν από blogs σε blogs. Αρκετά δεν είναι καν ενδιαφέροντα, αλλά εδώ έχουμε κάτι ωραίο: 5 ανομολόγητες, λίγο out of context, καθημερινές γκρίνιες. Ok, ας αρχίσω το rant άφοβα...

1. Τρελαίνομαι με οποιονδήποτε αφήνει ανοιχτή την πόρτα της τουαλέτας όταν είναι μέσα. Και δεν εννοώ να αφήνει ορθάνοιχτη την πόρτα και ο κόσμος να περνάει απ' έξω. Αυτός μάλλον κανείς δεν το κάνει. Εννοώ ακόμα και το να κοιμάμαι στη μια άκρη του κάτω ορόφου του σπιτιού και κάποιος να αφήνει μια χαραμάδα ανοιχτή στην τουαλέτα που βρίσκεται στην ακριβώς αντίθετη άκρη του πάνω ορόφου του σπιτιού. Η πόρτα της τουαλέτας κλείνει πάντα. Τελεία.

2. Είμαι μέσα. Η πιθανότητα να παραγγείλω delivery για να φάω αποκλείεται. Το συζητάμε τι να μαγειρέψουμε λοιπόν. Και έρχεται η ερώτηση "Τι θες να φας;". Είναι ερώτηση αυτή; Εγώ θέλω να φάω πάπια Πεκίνου! Έχεις; Όχι! Τότε γιατί με ρωτάς αυτή τη μαλακία; Τι έχει το ψυγείο, τι έχει η κατάψυξη, τι φρούτα βγάζει το δέντρο του δίπλα για να κλέψουμε, αυτό θα φάμε! Ε μα...

3. Το επίθετο "ξενέρωτος" και όλα τα παράγωγά της. Κοιτάξτε. Ο άνθρωπος που ανακάλυψε αυτή τη λέξη ήταν προφανέστατα κρυφοbully μικρός και μάλλον πολιτικός όταν μεγάλωσε. Δηλαδή ότι μαλακία σκεφτεί κάποιος, εγώ θα πρέπει να την κάνω/ασπαστώ/ακολουθήσω/βιώσω, μπας και αν δεν το κάνω με πει ξενέρωτο. Τι λες φίλε μου; Πως την είδες; Κάποια στιγμή θέλω να γράψω τη διατριβή μου με τίτλο "Ο φόβος του "ξενέρωτου" στη σύγχρονη κοινωνία: Πλάνη, υπονόμευση, ελεύθερη σκέψη".

4. Αγαπώ το μπαμπά μου, τη μαμά μου, τον αδερφό μου, τη μαμά της μαμάς μου. Άντε να κάνω την καρδιά μου πέτρα και για το θειό μου συν γυναιξί και τέκνου. Βαριά-βαριά και το δεύτερο θείο. Κάπου εκεί τελειώνει η υπομονή μου με την οικογένεια. Τρελαίνομαι σε βαθμό εγκεφαλικού όταν σε θυμούνται θείοι, τρίτα ξαδέρφια και μπατζανάκηδες του προπάππου μου, θέλουν να σου μιλήσουν και να επισκεφτούν. Γενικά δεν αναγνωρίζω "δεσμούς" με κάποιον που έχω δει 3-4 φορές στη ζωή μου. Δε σε ξέρω ρε άνθρωπε, γιατί μου κατσικώνεσαι;

5. Δε μπορώ να κατανοήσω πως μπορεί να υπάρχει άνθρωπος που να μη βλέπει ταινίες στο σινεμά ή να μη διαβάζει βιβλία. Υπάρχουν τέτοιοι, δεν τους φαντάζομαι απλά. Με ενοχλούν αυτοί οι άνθρωποι πραγματικά. Ή μάλλον δεν ξέρω αν τους θεωρώ ανθρώπους. Πως γίνεται να είσαι τόσο τυφλός, άθλιος βλάκας που να μη μπορείς να καταλάβεις την αξία αυτών των αγαθών; Σε ποιό κόσμο ζεις, παιδί των Amish;

Τώρα θα ηρεμήσω και θα καλέσω τη Saigon και τη Χιονάτη να παίξουν μετά από μένα...

Παρασκευή, 20 Ιουνίου 2008

Εθνική Ελλάδος: Χτες, σήμερα, αύριο

Την πάω την ομάδα. Ας ξεκινήσω από κει κι ας μη φανεί αυτό σαν γλύψιμο, σαν περσινά ξινά σταφύλια ή σαν ωραιοποίηση των πραγμάτων. Η Εθνική της χώρας μου πέτυχε τη μεγαλύτερη έκπληξη στην ιστορία του μεγαλύτερου αθλήματος που υπάρχει.

Η ομοψυχία, η αγωνιστικότητα, το πρωτοφανές πάθος, το τρελό τρέξιμο παντού μέσα στο γήπεδο, η άμεση διόρθωση των όποιων λαθών μέσω της εξωπραγματικής αλληλοκάλυψης όλων των γραμμών, η σχεδόν μαγική αποτελεσματικότητα στο γκολ, η -τελικά- πίστη στο θαύμα, αλλά και η υποτίμηση των δυνατοτήτων μας από τους άλλους και η τύχη, έκαναν το αδύνατο, δυνατό. 4 χρόνια μετά και με την όποια εμπειρία της στενής παρακολούθησης του αθλήματος (μην ξεχνάτε πως ήθελα να γίνω αθλητικός δημοσιογράφος) για 13 χρόνια πια, δεν ξέρω να σας πω πως έγινε αυτό. Μάλλον απλά έπιασε το momentum και δεν κατέβηκε ποτέ μέχρι το τέλος.

Στα δικά μου μάτια αυτός είναι ο ορισμός του αθλητικού έπους...

Από τότε έχει μεσολαβήσει ένα Confederation και ένας αποκλεισμός για το Παγκόσμιο του 2006. Όπου ναι μεν στοίχισε η κακή αρχή κυρίως και ο όμιλος ήταν όντως δύσκολος, αλλά το μεγαθήριο δεν υπήρχε. Εκεί άρχισαν και τα πρώτα παράπονα για τον Rehhagel. Δικαιολογημένα, αφού στεκόταν σε συγκεκριμένους παίκτες (μερικοί από τους οποίους δεν είχαν για καιρό ομάδα) και αγνοούσε άλλους που έπιαναν τρελές αποδόσεις με τις ομάδες τους (π.χ Στολτίδης).

Τα προκριματικά για το Euro 2008 πήγαν μια χαρά. Η ήττα με 4-1 εντός με την Τουρκία, μοναδική ήττα, δε μπορεί να θεωρηθεί σοβαρό πρόβλημα. Όμως οι φωνές για τον Rehhagel γίνονται δυνατές κραυγές. Έλληνες είμαστε, δε θα συνέβαινε κι αυτό; Λογική η απογοήτευση, κυρίως επειδή ήρθε προς την αρχή των προκριματικών, αλλά αυτό θα αρκούσε.

Ρεκόρ πόντων στα προκριματικά, αρκετά καλύτερη μπάλα από τα προηγούμενα χρόνια και οι ελπίδες ζωντανές για μια καλή πορεία στο Euro 2008. Η κλήρωση δε, με Ισπανία, Ρωσία και Σουηδία μας το επιτρέπει. Οι 2 ομάδες που αντιμετωπίσαμε και το 2004 και η, σαφώς ευκολότερη της Πορτογαλίας, Σουηδία. Βέβαια κανείς δεν είπε πως και η Ισπανία (κυρίως) αλλά και η Ρωσία έχουν γίνει πολύ καλύτερες ομάδες στο μεταξύ.

Δεν έχει όμως σημασία γιατί κι εμείς είμαστε σαφώς καλύτεροι, φάνηκε αυτό στα προκριματικά. Και κανείς δε σκέφτεται σοβαρά μεγαλεία 2004. Εγώ ήθελα πέρασμα στην επόμενη φάση. Τη σφραγίδα της ομάδας ότι "είναι εδώ". Τελικά δεν πήγε τίποτα καλά. Το παιχνίδι δεν ήταν αυτό των τελευταίων 2 χρόνων. Οι αποστάσεις στο χορτάρι δε θύμιζαν καθόλου τα παιχνίδια στην Πορτογαλία. Η τύχη όχι απλά δε βοήθησε, αλλά έσπρωξε τους άλλους. Δε με απογοήτευσε το παιχνίδι της Εθνικής γενικά. Με στεναχώρησε κάπως. Μα μιλάμε για αποτυχία, όπως και να 'χει.

Νόμιζα πως μπορούσαμε περισσότερα; Όντως το νόμιζα. Φταίει η ομάδα; Οι παίκτες και ο προπονητής; Φταίνε. Να τους πούμε όμως πως ήταν κατώτεροι των περιστάσεων μπορούμε. Να τους πούμε πως δεν προσπάθησαν, πως δεν τους ενδιέφερε, πως καβάλησαν το καλάμι, όχι. Με εμφανίσεις που συνεχώς καλυτέρευαν, μπορούμε να πούμε για κάποιους πως ξεσκίστηκαν για να πάρουν ένα καλό αποτέλεσμα.

Τι έφταιξε ίσως λίγο περισσότερο από τα άλλα; Από τους 23 παίκτες του 2004, μόνο 10 είναι στην ομάδα και το 2008. Όμως από αυτούς, οι 7 ξεκινάνε στο πρώτο παιχνίδι και οι 6 στο δεύτερο (με άλλους 2 να μπαίνουν αλλαγή). Ο μέσος όρος ηλικίας; Αγγίζει τα 30 χρόνια στο πρώτο παιχνίδι.

Το τέλος μιας εποχής για την εθνική ομάδα είναι εδώ. Με τους Νικοπολίδη και Άντζα να έχουν ήδη δηλώσει την αποχώρησή τους και με άλλους πιθανών να ακολουθούν, η εθνική χρειάζεται έναν Αβραάμ Παπαδόπουλο, ένα Σωκράτη Παπασταθόπουλο, ένα Γρηγόρη Μάκο, έναν Παναγιώτη Λαγό, έναν Ελίνι Δημούτσο, ένα Λάζαρο Χριστοδουλόπουλο, ένα Γιώργο Γκαλίτσιο, έναν Κωνσταντίνο Μήτρογλου και ένα Σωτήρη Νίνη, παίκτες δηλαδή με ηλικίες από 18-23 χρονών. Ήδη οι περισσότεροι έχουν κάποιες συμμετοχές σε φιλικά.

Το τέλος μιας εποχής που οι ποδοσφαιρόφιλοι αποχαιρετούν με χαμόγελο. Αυτή η Εθνική δεν ήταν ποτέ πολύ καλή ομάδα. Οι παίκτες της δεν ήταν τρελοί μπαλαδόροι. Δεν είπαν ποτέ πως ήταν οι καλύτεροι όλων. Αλλά τουλάχιστον έπαιξαν όσο μπορούσαν. Έπαιξαν το ποδόσφαιρο που ήξεραν. Και τους βγήκε...

Ο επόμενος στόχος είναι το Παγκόσμιο του 2010 στη Ν.Αφρική. Από τις 6 Σεπτεμβρίου η Εθνική μπαίνει στην περιπέτεια των προκριματικών στην οποία δε θα συναντήσει πρόβλημα. Ελβετία, Λετονία, Ισραήλ, Μολδαβία και Λουξεμβούργο δεν είναι ομάδες που μπορούν να μας στερήσουν τη συμμετοχή στο 2ο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας μας. Εκεί, ένα μεγάλο στοίχημα πρέπει να κερδηθεί. Νέοι παίκτες, πλαισιωμένοι από αρκετούς της τωρινής ομάδας, θα φτιάξουν το ιδανικό μείγμα με στόχο τις επόμενες παρουσίες σε τελικά μεγάλων διοργανώσεων.

Αυτός θα πρέπει να είναι ο στόχος. Να είναι παρούσα η ομάδα. Να είναι εκεί μαζί με τους μεγάλους, μια απ' αυτούς...

Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2008

Happy Birthday Garfield!


Σήμερα ο αγαπημένος μου Garfield πατάει τα πρώτα -άντα. Στις 19 Ιουνίου του 1978 όλα ξεκινούσαν κάπως έτσι:

Φυσικά, από τότε πολλά έχουν αλλάξει στον Garfield που ξέρουμε τώρα και βλέπετε πιο πάνω, είναι πιο ανθρωπόμορφος. Ο σχεδιασμός του έχει αλλάξει αρκετές φορές μέσα στα χρόνια και νομίζω προς το καλύτερο...

Γκρινιάρης, κυνικός, αχόρταγος, τεμπέλης, εγωιστής, με πάθος για το φαγητό και τον ύπνο, δε νομίζω πως θα μπορούσα να μην τον αγαπάω! Ο Garfield σιχαίνεται τις Δευτέρες, δεν κυνηγάει ποντίκια αλλά τρελαίνεται για πουλιά, απεχθάνεται τις τροφές για γάτες και θεωρεί τα λαζάνια τη μεγαλύτερη λιχουδιά, βασανίζει τον ιδιοκτήτη του, Jon Arbuckle και το άλλο κατοικίδιο του σπιτιού, το σαλιάρη σκύλο Odie, μισεί τις αράχνες, βλέπει παραισθήσεις με φαγητά που μιλάνε όταν ο Jon τον αναγκάζει να κάνει δίαιτα.

Κοιμάται πάντα μαζί με το αρκουδάκι του, τον Pooky, έχει κοπέλα την Arlene και μισεί τον Nermal, το μικρό γκρίζο γατάκι που θεωρεί τον εαυτό του το "πιο χαριτωμένο γατάκι στον κόσμο". Συχνά στις γιορτές πηγαίνει μαζί με τον ιδιοκτήτη του και τον Odie στο κτήμα των γονιών του Jon και του αρέσει πολύ να τραγουδάει τη νύχτα σε έναν φράχτη, αν και το κοινό δεν είναι πολύ ένθερμο μαζί του.

Ο Garfield δεν είναι ένα comic strip. Είναι άποψη ζωής. Είναι όλα όσα θα θέλαμε να πούμε αλλά φοβόμαστε, είναι όλα θα θέλαμε να κάνουμε αλλά καταπιεζόμαστε.

Τα stripάκια του θα τα βρείτε εδώ, απλά βάλτε την ημερομηνία που θέλετε. Για να βλέπετε κάθε μέρα το νέο strip, εδώ. Αν θέλετε να ψωνίσετε Garfield memorabilia από το Garfield Store, ενώ πρέπει να ξέρετε πως έχουν βγει 2 ταινίες στον κινηματογράφο, το Garfield (2004) και το Garfield: A Tail of Two Kitties (2006). Δε μου άρεσε καμία από τις 2 αλλά η πρώτη ήταν σαφώς καλύτερη.

Το σημερινό εορταστικό strip:


Χρόνια Πολλά Garfield, φίλε!

Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2008

Amber Alert

Για τα 2 παιδιά στην Ορεστιάδα όλοι θα ακούσατε. Ρίξτε μια ματιά στην είδηση και στο Δελτίου Τύπου του συλλόγου «Το Χαμόγελου του Παιδιού». Όλοι θα θυμάστε και τον Άλεξ της Βέροιας, πριν 2 χρόνια, υπόθεση που παραμένει ανοιχτή μέχρι και σήμερα. Περιπτώσεις και οι δύο, μαζί με δεκάδες άλλες που δεν έχουν πάρει δημοσιότητα ή δεν τις ξέρουμε, που ο κόσμος βιώνει σοκαρισμένος. Η εξαφάνιση ενός παιδιού δεν είναι κάτι που μας αφήνει αδιάφορους.

Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς; Δυο πολύ απλά πράγματα. Ένα είναι το να κατανοήσουμε πως ένα παιδί δεν είναι ιδιοκτησία κανενός, ούτε ανήκει απόλυτα στη δικαιοδοσία των δικών του και άρα σπεύδουμε άμεσα όταν κάποιο ζητάει βοήθεια, δεν το αφήνουμε να περάσει "αφού θα το ακούσουν/βοηθήσουν/σωπάσουν(!) οι δικοί του".

Δεύτερο είναι το Amber Alert. Δηλαδή το Εθνικό Συντονιστικό Πρόγραμμα έγκαιρης και έγκυρης ειδοποίησης των πολιτών σε περιστατικά εξαφάνισης/απαγωγής ανηλίκων. Σ' αυτό μπορούμε να συμμετέχουμε με απλά sms μηνύματα στο κινητό. Δείτε εδώ τις πληροφορίες για το πως μπορείτε κι εσείς να εγγραφείτε στην υπηρεσία. Εγώ ήδη το έκανα...

(Όποιος θέλει, αναπαράγει το post αυτό στο δικό του blog. Θα ήταν καλό ο κόσμος να ενημερωθεί για το Amber Alert.)

Σάββατο, 14 Ιουνίου 2008

Zeitgeist


Είδα επιτέλους το Zeitgeist μετά από ένα χρόνο που το ήθελα. Πάντα το είχα στο πρόγραμμα αλλά πάντα κάτι με σταματούσε. Με έπεισε το status message του dentistartist πριν μερικές μέρες στο Facebook που έδινε το video. Η λέξη σημαίνει "το πνεύμα της εποχής" και ακριβώς αυτό πιάνει το ντοκιμαντέρ.

Συνωμοσιολογία στα καλύτερά της χωρισμένη σε 3 κομμάτια: 1ο για τον Χριστιανισμό, 2ο για την 9/11 και 3ο για τους τραπεζίτες. Όλα αυτά ενώνονται κατά τον δημιουργό. Υπάρχουν στιγμές που πηγαίνει χέρι-χέρι με τον Λιακό και άλλες που παραθέτει ενδιαφέροντα στοιχεία. Αξίζει να το δείτε, είτε κατεβάζοντάς το (νόμιμα, 700MB) από το site τους, είτε βλέποντάς το στο Google Video (θα βρείτε τα link στη σελίδα). Βρήκα και αυτό (1, 2) που τσεκάρει τις πηγές για το κομμάτι του Χριστιανισμού.

Άποψή μου; Καλοφτιαγμένο, ιδανικό για Αμερικανούς, ανεπαρκές σε τεράστιο βαθμό για μας. Παραθέτει αρκετά εσφαλμένα στοιχεία. Η μεθοδολογία του φαίνεται πως είναι εσφαλμένη. Δεν ξεκινάει ψάχνοντας για στοιχεία και μετά φτάνει στα συμπεράσματα, αλλά ακολουθεί ανάποδη πορεία, τύπου "Ξέρω τι θέλω να πω, ας βρω τώρα κάτι να το στηρίξω". Δεν απορρίπτω όμως όλα όσα λέει...

Σάββατο, 7 Ιουνίου 2008

AKA

Που θα πει Ας Κάνουμε Αχταρμά. Πάμε ένα post πολυθεματικό...

- Μέρα Περιβάλλοντος προχτές. Καλό ότι διοργανώνεται, αλλά τι είναι μια μέρα; Θα μείνω στο bannerάκι της Greenpeace. Δείτε το!

- Εξαιρετικό το (ελληνικό) Off The Road, One the Web και το (αργεντίνικο, αν και δεν έχει σημασία) Logólogos. Blogs και τα δύο.

- Έχω ενθουσιαστεί με τους Detektivbyrån, ένα τρίο (με την καλή έννοια) από τη Σουηδία. Παίζουν instrumental κομμάτια (not my thing), αλλά τους βρίσκω καταπληκτικούς. Ακούστε μερικά τραγούδια τους -και ειδικά το E18- στο myspace και κατεβάστε όσα δίνουν δωρεάν στο site τους.

- Μιας και είπα myspace, βρήκα τρόπο να κατεβάζω όποιο τραγούδι θέλω από κει, άσχετο αν είναι ή όχι ενεργοποιημένο το download. Καλά ξέρω πως θα υπήρχε εδώ και καιρό, απλά εγώ δεν τον είχα βρει. Όχι ότι τον χρειάστηκα και πολλές φορές, αλλά... Ουφ, τι το κουράζω; Ιδού το File2HD!

- Ana, σκίσε σήμερα την άλλη την αντιπαθητικιά! We believe in you! (Έχω λόγο σας λέω!)

- Αποφάσισα να ψωνίσω μερικά t-shirts online. Έψαξα διάφορα, αλλά το Threadless με κέρδισε. Πήρα 2 με λιγότερα από 20€ και εννοείται πως τα έξοδα αποστολής είναι μέσα. Ελπίζω να μην αργήσουν μόνο!

- Ένα από τα πιο άκυρα, τρελά, γελοία αλλά και έξυπνα webcomics εκεί έξω. Αγαπητέ Αναγνώστη, meet xkcd. (ή όποιος δεν το ξέρει ήδη τέλος πάντων!)

- Ναι, επιτέλους είναι επίσημο! Ο Obama είναι ο υποψήφιος των Δημοκρατικών. Όχι πως δεν το ξέραμε εδώ και καιρό, αλλά μας έφαγε το κεφάλι η άλλη μέχρι να υποχωρήσει. Σήμερα θα το ανακοινώσει κιόλας πως σταματάει την καμπάνια της.

- Ξεκίνησε χτες το Φεστιβάλ Βιβλίου της παραλίας στη Θεσσαλονίκη. Είναι το 27ο, θα κρατήσει μέχρι τις 22 του μήνα, θα είναι ανοιχτό από τις 18.30 μέχρι τις 23.00 και 10.30-13.30 τις Κυριακές. Όσα πρέπει να ξέρετε τα μάθατε. Τώρα απλά τρέχουμε για βιβλία!

- Χαιρετίζω και επίσημα τον κούνελο του Bunny Suicides στην blogόσφαιρα. Welcome mate!

- Δεξιά θα βρείτε το widget του Flixster. Επειδή έχω αρχίσει να βλέπω πάλι ταινίες όπως τον παλιό καλό καιρό (προ-Αμερικανικών σειρών), εκεί θα βρείτε τις τελευταίες 20 που έχω δει. Εννοείται πως αυτό ανανεώνεται με την πιο καινούργια κάθε φορά, ε; Οπότε παρακολουθήστε το. Πρόταση: Across The Universe

- Εκτός του Twitter και του FriendFeed για τα οποία έχουμε ξαναπεί και στο Flixster που είπαμε παραπάνω, θα με βρείτε στο Flickr (αν και δεν έχω ανεβάσει και τίποτα δηλαδή), στο Last.fm, στο Profilactic (worst name ever), στο Del.icio.us, στο Youtube (αν και περσινά ξινά σταφύλια) και φυσικά στο Facebook.

- Είπαμε ότι αρχίζει το Euro ε; Άντε και ένα παιχνιδάκι για τις ώρες ανάμεσα στα παιχνίδια, το Flashfooty με τ' όνομα.

Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2008

Euro 2008!


We're on, ladies and gendlemen! Το Euro ξεκινάει σε λίγες ώρες και η χαρά του ποδοσφαιρόφιλου θα κρατήσει από σήμερα 7 του μήνα, με το εναρκτήριο παιχνίδι της διοργανώτριας Ελβετίας (της μιας από τις δυο, η άλλη η Αυστρία) με την Τσεχία, μέχρι τις 29, με τον μεγάλο τελικό της Βιέννης στο Ernst Happel.

16 ομάδες, από την πρωταθλήτρια κόσμου Ιταλία και την προηγούμενη πρωταθλήτρια Ευρώπης Ελλάδα (hell yeah!), μέχρι τις ξινές και άνοστες διοργανώτριες, θα δώσουν 31 αγώνες για να αναδειχτεί ο νέος πρωταθλητής. Εδώ το πλήρες πρόγραμμα.

Εμείς πάμε χαλαρά. Άλλωστε το έχουμε πάρει, είμαστε πρωταθλητές, το καταχαρήκαμε πριν 4 χρόνια, αλλά... Απαιτώ επόμενο γύρο. Στα προκριματικά δε δείξαμε πως έχουμε χειρότερη ομάδα από τις Ρωσία και Σουηδία και θεωρώ πως για το γαμώτο και μόνο θα πρέπει να προχωρήσουμε. Απαιτώ δηλαδή να φερθούμε σαν πρωταθλητές. Μετά ούτως ή άλλως σταυρώνουμε με τον όμιλο των θηρίων (Ιταλία, Γαλλία, Ολλανδία), οπότε δε θέλω κάτι παραπάνω.

Προγνωστικά για το τέλος; Δεν κάνω. Απλά θα ευχηθώ έναν τελικό Ισπανίας-Ολλανδίας. Η πρώτη γιατί πλέον έχει παιχτάρες και της αξίζει να πάει μια φορά καλά και η άλλη γιατί έχει μείνει καιρό στην απ' έξω και είμαι σίγουρος πως έχει υλικό που δεν το έχουμε γνωρίσει ακόμα. Α, και να φάει 15 γκολ η Πορτογαλία θέλω. Εδώ μου κάθεται αυτός ο Cristiano Ronaldo. Όξω ρε!

Πάνω απ' όλα όμως καλή μπάλα. Γιατί είμαστε δεν είμαστε εμείς μέσα, αυτά τα κυπελλάκια είναι βασικά ωραίο ποδόσφαιρο. Enjoy tha football!

Υ.Γ. Έτσι και δε δω την Τρίτη το ματς, δε θα απελευθερώσω βιβλία για 1 χρόνο εις ένδειξη διαμαρτυρίας, άτιμοι Βοοkrossers! :P

Κυριακή, 1 Ιουνίου 2008

1 χρόνος μνήμης για την Αμαλία

Όπως πέρυσι, έτσι και φέτος τιμούμε τη μνήμη της Αμαλίας. Δε θα ξαναβάλω το έτοιμο κείμενο. Απλά θα πω πως δεν ξεχάσαμε...