Λογική της πλάκας

Παρασκευή 1 Ιανουαρίου 2010

2009: A year in review

Φτάνει με τις γιορτές και τις βλακείες, ανασκόπηση 2009 φίλες και φίλοι της Λογικής της Πλάκας. Η παράδοση που όλοι αγαπήσατε, σας έγινε συνήθεια και δεν ξέρατε τι να κάνετε χωρίς αυτήν (κι ας ξεκίνησε μόλις πέρυσι, χοχοχο).

Καλύτερη ταινία που είδα το 2009: Το Låt den rätte komma in ήταν ένα με εκπληκτικό δείγμα cinema. Ακολούθησαν Up, Synecdoche, New York, Mary and Max.
Ειδική μνεία: Καλύτερης ελληνικής ταινίες μετά από πόσα χρόνια δεν ξέρω: Κυνόδοντας, Καλύτερου creative commons cinema: Sita Sings the Blues, Καλύτερης επαναπροβολής: The Royal Tenenbaums, Καλύτερου ντοκιμαντέρ: The Day After Peace (είχαμε πει γι' αυτό, εδώ), Καλύτερης ταινίας πρόσφατα αποδημήσαντα σκηνοθέτη: Ferris Bueller's Day Off, Καλύτερου κλασσικού cinema/Καλύτερου musical: Singin' in the Rain, Καλύτερης ταινίας 50ου ΦΚΘ: La teta asustada (για την οποία μιλήσαμε και τότε).

Καλύτερο βιβλίο που διάβασα το 2009: Στο τσακ κέρδισε το Και με το φως του λύκου επανέρχονται (Ζυράννα Ζατέλη) για το οποίο τα είπαμε και παλιότερα, ας μην τα ξαναλέμε. Από πίσω έρχονται και τα Catch-22 (Joseph Heller), Πολύ βούτυρο στο τομάρι του σκύλου (Γιώργος Σκαμπαρδώνης), Silk (Alessandro Baricco).
Ειδική μνεία: Καλύτερο Non Fiction: Two Teenagers in Twenty (Various writers), Καλύτερο βιβλίο αποκλειστικά γραμμένο για το ελληνικό Bookcrossing: Το Καύσιμο της Κόλασης (Αλέκος Παπαδόπουλος), Καλύτερο βιβλίο ανθρώπου που ξέρω προσωπικά και αγαπώ: Μάγισσες (Ναούμ Θεοδοσιάδης), Καλύτερος Stephen King: Dolores Claiborne, Καλύτερη συλλογή διηγημάτων: Λάθος Οδηγίες (Αλέκος Παπαδόπουλος), Καλύτερο βιβλίο "περιμένω εναγωνίως την ταινία": The Road (Cormac McCarthy).

Καλύτερη σειρά για το 2009: Για δεύτερη χρονιά μια εντελώς gay σειρά στο Νο1: Glee is in da house people! Μετά έχουμε Dollhouse, Grey's Anatomy που επανέκαμψε και The Big Bang Theory.
Ειδική μνεία: Καλύτερο νέο sitcom/mockumentary: Modern Family, Καλύτερη μια-season-κι-έξω σειρά: Freaks and Geeks, Καλύτερη σειρά που είδα από την αρχή της επιτέλους: 30 Rock, Καλύτερη σειρά που απλά έπρεπε να μπει με κάποιον τρόπο στη λίστα: Lost, Καλύτερο reality/tv show της καρδιάς μας/μεγαλύτερη αποκάλυψη ever: So You Think You Can Dance.

Καλύτερο quote που διάβασα/είδα/άκουσα: Όπως και πέρυσι, έτσι και φέτος, το καλύτερο quote προέρχεται από το Criminal Minds: "There is no lasting hope in violence, only temporary relief from hopelessness." του Kingman Brewster, Jr. Ύστερα έρχεται το "What a mystery this world, one day you love them and the next day you want to kill them a thousand times over." από το ονειρικό The Fall.

Καλύτερο ρούχο που είδα και τελικά φόρεσα: Εννοείται και πάλι από το Threadless, το Friday, I'm In Love! με μια καταπληκτική οπτικοποίηση των στίχων του ομώνυμου τραγουδιού των Cure.

Καλύτερο τραγούδι που άκουσα το 2009: δεν είναι, και πάλι, μόνο ένα. Τα πολυακουσμένα και αγαπημένα της χρονιάς μου βγήκαν στο πρώτο ξεκαθάρισμα 33, έπεσα στα 20 με ζόρι και τελικά έφτασα στα 10 τελικά, με πόνο καρδιάς. Πάμε: El Mareo από Bajofondo και Gustavo Cerati, Funny The Way It Is από Dave Matthews Band, My Way απ' τον Robbie Williams, Sirena των Calexico, Viva La Vida των Coldplay, Summersong από τους Decemberists, Love Story του Έλληνα Monsieur Minimal, I Don't Like Mondays από το συγκρότημα των 70s/80s, Boomtown Rats, How To Save A Life των Fray και τέλος το Belle τραγουδισμένο από τους Patrick Fiori, Daniel Lavoie και Garou. Όλα είναι ανακαλύψεις μέσω Blip.fm και διαφόρων τυχαίων συναπαντημάτων. Το τελευταίο προέρχεται από το musical Notre Dame De Paris, ενώ τα δύο προηγούμενά του από σειρές (How To Save A Life από Grey's Anatomy και I Don't Like Mondays από House M.D.).

(Found on Flickr, uploaded by efou)

Καλύτερη εκδρομή μέσα στη χρονιά: Ερωτεύτηκα τη Σαμοθράκη! Μετά Λάρισα, όχι για την πόλη αλλά για το 4ο Ελληνικό Συνέδριο BookCrossing.

Καλύτερη φωτογραφία του 2009: Για ένα σκασμό λόγους η πρώτη εδώ. Δείτε και τις 120 φωτογραφίες του Big Picture για το 2009 (Part 1, Part 2, Part 3). Καμία με ελληνικό θέμα φέτος, απέναντι στις 2 περσινές.

Hot newcomer για το 2009: Dichen Lachman κυρίες και κύριοι, μεγάλη αγάπη. Ινδοαυστραλέζα, γεννημένη στο Νεπάλ, τι άλλο να ζητήσεις;

Καλύτερο ελληνικό blog του 2009: Το seagazing ήταν ότι καλύτερο για το 09. Δίπλα του στέκονται και τα Media*, το μόλις 2 μηνών Phresh, το Sadly, Cairo και ο φίλος κούνελος με το bunny suicides.

Καλύτερο ξένο blog του 2009: The Daily What rules! Ακολούθησαν τα Popped Cultute, io9 και Interesting Pile, ενώ το /Film είναι η μόνη σταθερή αξία στη λίστα μου.

Καλύτερο software για το 2009: Twhirl. Δεν υπάρχει πιο βολικός twitter client για μένα αν και δοκίμασα να αλλάξω 2-3 φορές. Έπειτα υπάρχουν τα KMPlayer, Open Office και το πάντα υπερχρήσιμο Digsby.

(Found on Flickr, uploaded by Scott Beale/Laughing Squid)

Καλύτερο social networking site/service: Και φέτος το Twitter! Φαίνεται σα να μην υπάρχει αντίπαλος. Μετά κατατάσσονται τα Google Reader, (αρκετά πιο social από πέρσι) Facebook (που αγαπάμε να μισούμε) και Blip (ποιος να το 'λεγε!).

Καλύτερα videos για το 2009: Μετά από εντονότατο συναγωνισμό με τα υπόλοιπα videa, νικητής αναδεικνύεται το Reflections of a Skyline. Υπερβολικά κοντά κινήθηκαν και τα music video των Ljósið και Her Morning Elegance, το Africa των Perpetuum Jazzile, το Psychatric Answering Machine και το The PEN Story (+bonus JK Wedding Entrance Dance, η τρελή συνέντευξη του Joaquin Phoenix στον Letterman και η νέα μικρού μήκους του cpil, "Μικρές Χαρές"!).

Καλύτερο έντυπο της χρονιάς: Ανακηρύσσω παμψηφεί την Parallaxi.

Καλή Χρονιά, ευτυχισμένο 2010 για όλους!

Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2009

10 πράγματα που όρισαν τη δεκαετία μου (και τον κόσμο) Part 2

Συνεχίζω μετά το Part 1 χωρίς προστριβές. Πάμε για τα επόμενα 5...

6. Barack Obama

(Found on Flickr, by jmtimages)

Έχοντας παρακολουθήσει μόνο τη μισή από την κούρσα για την εκλογή Προέδρου της Αμερικής το 2004, είχα αποφασίσει από νωρίς να ακολουθήσω όλη τη διαδικασία πριν τις εκλογές του 2008. Θυμάμαι να ψάχνω κάθε 2-3 μήνες, ξεκινώντας από την επομένη των εκλογών του 2004, τις ειδήσεις και τη Wikipedia για νέα σχετικά με το ποιοι θα είναι υποψήφιοι στα primaries των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικανών και να βλέπω ποιοι από αυτούς εμφανίζονταν σαν φαβορί.

Το Αμερικανικό σύστημα μου ασκεί μια ιδιαίτερη γοητεία. Είναι, όπως και αρκετά άλλα θέματα της κοινωνίας εκεί, ένα show στο μεγαλύτερό του βαθμό. Το παραμικρό λάθος μετράει, στρατηγικές ρυθμίζονται και απορυθμίζονται κάθε λίγο και λιγάκι, τα demographics αναδεικνύονται στη ύψιστη επιστήμη και σαν άνθρωπος που λατρεύει τη στατιστική δε θα μπορούσα να μην παρακολουθώ το τι συμβαίνει σε αυτό που θεωρείτε η σημαντικότερη πολιτική στιγμή του πλανήτη.

Τα υπόλοιπα τα ξέρετε. Ο Obama ήρθε σχεδόν από το πουθενά, δημιούργησε την πιο έξυπνη καμπάνια (και με τη βοήθεια των νέων μέσων) ever, μίλησε απλά και κατανοητά, κέρδισε πάνω από τους διπλάσιους delegates από τον McCain (που η αντιπρόεδρος του, η Sarah Palin, έγινε το ανέκδοτο της χρονιάς) και κέρδισε την Προεδρία. Έγινε ο πρώτος έγχρωμος πρόεδρος της Αμερικής και η ελπίδα πολλών πως κάτι θα αλλάξει. Θα αλλάξει όμως;

7. Τσουνάμι Ινδικού Ωκεανού - Τυφώνας Κατρίνα

(Found on Flickr, by Incognita Nom de Plume)

Η σοκαριστική δύναμη της φύσης έγινε γνωστή για μια ακόμη φορά σε όλον τον κόσμο, όταν τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων το 2004 ένας σεισμός μεγέθους 9.3 βαθμών ρίχτερ χτύπησε την Ινδονησία. Πάνω από 230 χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, κάνοντας τη συγκεκριμένη καταστροφή μια από τις χειρότερες στην καταγεγραμμένη ιστορία της ανθρωπότητας.

Οι εικόνες που έφτασαν σε μας ήταν απλές εικόνες, αλλά ακόμα κι έτσι ήταν τρομαχτικές. Ήταν από τις λίγες φορές που έχω βοηθήσει σε εκκλήσεις βοήθειας για χρήματα που στέλνονταν εκεί.

Λίγους μήνες αργότερα, η πόλη της Νέας Ορλεάνης πνιγόταν από τον τυφώνα Κατρίνα, έναν από τους ισχυρότερους που έχει περάσει από την Αμερική. Εδώ το θέμα είναι εντελώς διαφορετικό, μιας και σαφώς ο αριθμός των νεκρών δε συγκρίνεται: Η αδυναμία της κυβέρνησης των ΗΠΑ να ανταποκριθεί στις προσδοκίες για προστασία από τη φυσική καταστροφή που ήξερε πως έρχεται. Η κριτική απέναντι στον Bush, οι αποτυχίες των αντιπλημμυρικών αναχωμάτων, οι φωνές των κατοίκων πως τους άφησαν να πεθάνουν. Και μετά έρχεται και ο Kanye West να πει σε πανεθνικό επίπεδο το μυθικό "George Bush doesn’t care about black people" (σκέτο το video εδώ και περιγραφή μαζί με το video στο τέλος-τέλος του post του enteka εδώ). Η Αμερική έχει καταλάβει πως ο πλανήτης αλλάζει. Ή μάλλον όχι...

8. Ένα νέο internet

(Found on Flickr, by Hil)

Έχετε σκεφτεί πόσα από τα sites και τις υπηρεσίες που χρησιμοποιούμε καθημερινά δεν υπήρχαν πριν το 2000; Η Wikipedia ξεκίνησε το 2001. Το Wordpress και το LinkedIn το Μάη, το MySpace τον Αύγουστο και το Delicious το Σεπτέμβρη του 2003. To Flickr και το Facebook το Φεβρουάριο του 2004 για να ακολουθήσει το Gmail τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς. Το Youtube το Φεβρουάριο του 2005. Το Twitter το Μάρτη του 2006 και ούτω καθεξής...

Το internet όπως το ξέρουμε σήμερα είναι γέννημα-θρέμμα των 00s. Ήταν συνήθως υπηρεσίες των οποίων η χρησιμότητα ποτέ δε γίνεται αποδεκτή με την πρώτη στους non-geeks του κόσμου, όμως αυτό δεν τα σταμάτησε από το να θεωρούνται σήμερα mainstream στο χώρο του internet.

Θεωρούμαι πάντα geek από τους non-geeks και non-geek από τους geeks, αλλά τελικά αρκετά από τα social networks τα δοκίμασα πρώτος από τους φίλους και γνωστούς και τους "έχωσα" να μπούνε και να τα δοκιμάσουν. Ένας νέος τρόπος ενημέρωσης και ψυχαγωγίας ήρθε μαζί τους και μένει να δούμε που θα φτάσει το internet στις ζωές μας παρέα με όλα τους.

9. Πυρκαγιές 2007 (+ bonus 2009)

(Found on Flickr, by greekadman)

Αυτό το κομμάτι θα μπορούσε να πηγαίνει μαζί με το 7ο, αλλά ότι και να λέμε, είναι αλλιώς να καταστρέφεται η χώρα σου κι αλλιώς να βλέπεις καταστροφές εξ αποστάσεως. Τις πυρκαγιές που κατέκαψαν την Ελλάδα το καλοκαίρι του 2007 και δευτερευόντως του 2009, τις ζήσαμε από πιο κοντά (αλλά και πάλι μακριά οι περισσότεροι). Είδαμε εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα δάσους να καταστρέφονται και αντικρίσαμε την αδυναμία της χώρας να αμυνθεί απέναντι στη φωτιά, καθώς και τη γελοιότητα των πολιτικών προσώπων ("Στρατηγός άνεμος", "Ασύμμετρη απειλή", κλπ).

Πάνω από 80 άνθρωποι σκοτώθηκαν, πολλές εκατοντάδες σπίτια κάηκαν και μερικές χιλιάδες συμπολίτες μας βρέθηκαν στο δρόμο, αλλά με σεβασμό σε όλους αυτούς πρέπει να πω πως το σημαντικότερο πρόβλημα που άφησαν πίσω οι πυρκαγιές είναι η οικολογική καταστροφή. Η μορφολογία του εδάφους της Ελλάδας δε θα είναι ποτέ η ίδια, μετά από μία από τις μεγαλύτερες φυσικές καταστροφές στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας. Λέω ας μην το ξαναζήσουμε σύντομα, αν και ξέρω πως δε θα αργήσουμε να βλέπουμε τις ίδιες εικόνες...

10. BookCrossing

(Found on Flickr, by Stoxasths)

Εντάξει, ήταν προφανές, έτσι; Φυσικά δεν πιστεύω πως το BC έχει αλλάξει τον κόσμο, όχι ακόμα τουλάχιστον, αλλά άλλαξε εμένα και τούτο δω έχει τίτλο "10 πράγματα που όρισαν τη δεκαετία *μου*" και το BC την όρισε όσο τίποτε άλλο μάλλον. Ας πάρω όμως τα πράγματα από την αρχή...

Ήταν μια Κυριακή του Μάη, κοντά στη ροδαυγή (όχι αυτή της Άρτας), το σωτήριον έτος 2005, όταν αντίκρισα στο περιοδικό "Ε" της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας ένα άρθρο για το BC. Παραστατικό, έξυπνο και ζωντανό, μου κίνησε την περιέργεια και δεν άργησα να μπω και να γίνω μέλος. Μάλιστα για το ZlatkoGR που χρησιμοποιώ παντού φταίει το BC, αφού το σκέτο Zlatko που χρησιμοποιούσα μέχρι τότε ήταν πιασμένο!

Το πρώτο μου μήνυμα στο forum ήταν αυτό. Με καλωσόρισαν πρώτοι-πρώτοι ο nevermindthegap (αρθρογράφος του άρθρου της "Ε") και η apapsa και με έστειλαν στο "GREEK BOOKCROSSERS come to δώθε!" thread. Εκεί γίνεται ο κακός χαμός. Νέοι μπαίνουν λόγω του "Ε" και ψάχνονται, παλιοί χαζοχαίρονται με τους νέους, πανικός.

Όλα αυτά γίνονται στο "Introduce Yourself" forum, αν και ο διπλασιασμός των μελών της Ελλάδας μέσα στη βδομάδα που ακολουθεί το άρθρο και ο ενθουσιασμός τους δεν αφήνει περιθώρια στους υπευθύνους του site και οι Έλληνες bcers έχουν το δικό τους forum στις 2 Ιουνίου, τις τελευταίες μέρες πριν φύγω οριστικά και αμετάκλητα από τις Σέρρες.

Οι επόμενοι μήνες είναι γεμάτοι με αβεβαιότητα για το τι κάνω εγώ τώρα αλλά και με εξαιρετική online παρέα. Το ελληνικό forum είναι γεμάτο ζωή και ξεκινάω (αρκετό καιρό μετά) να απελευθερώνω και βιβλία, να μπαίνω στο κλίμα. Στα τέλη Οκτώβρη γνωρίζω τους πρώτους bcers από κοντά και στην πρώτη μου συνάντηση, αυτή του Νοέμβρη στο ιστορικό Φρουτότυπο, είμαι πια κάτοικος Θεσσαλονίκης για νέες (ή μάλλον για τις πρώτες) σπουδές.

BookCrossing για μένα είναι όσα συνέβησαν από κει και πέρα. Είναι οι φίλοι, οι εμπειρίες, τα ταξίδια, η παρέα. Είναι όσα και όσους θα είχα χάσει αν δεν άνοιγα το περιοδικό εκείνη την Κυριακή του Μάη, κοντά στη ροδαυγή, το σωτήριον έτος 2005...

Κυριακή 27 Δεκεμβρίου 2009

10 πράγματα που όρισαν τη δεκαετία μου (και τον κόσμο) Part 1

Το 1999 ήμουν 16 χρονών. Σήμερα 26. Στα 90s μεγάλωσα και γι' αυτό θα τα αγαπώ πάντα, όσο κι αν κανείς ποτέ δεν τα συμπάθησε ιδιαίτερα. Στα 00s (Ohs ή Noughties αν είστε fan της γλώσσας και της προφοράς των Άγγλων) όμως ενηλικιώθηκα και σε αυτά πιστεύω πως χρωστάω το πιο μεγάλο κομμάτι του ανθρώπου που είμαι σήμερα και θα είμαι και στο μέλλον. Πιστεύω πως πλέον όσο οι δεκαετίες περνάνε πάνω από μένα και από όλους μας, θα αφήνουν όλο και πιο αχνές πατημασιές στο τεράστιο λιβάδι που ονομάζεται χαρακτήρας μας. Κι αυτό γιατί μεγαλώνοντας, τα γεγονότα δε μας αγγίζουν το ίδιο όπως πριν.

Μέσα σε αυτά τα 10 χρόνια από την έλευση του νέου millennium και πέρα, υπήρξαν κάποια γεγονότα που έμειναν στο δικό μου μυαλό σαν τα σημαντικότερα. Όχι παγκοσμίως, όχι στην Ελλάδα, σημαντικότερα απλά στη δική μου σκέψη και συνείδηση. Πολιτικά, αθλητικά, κοινωνικά, internetικά, όλα ξεχώρισαν μεμιάς και δε χρειάστηκα πάνω από 30 δευτερόλεπτα για να βγάλω τη δεκάδα που θα σας παρουσιάσω σε 2 μέρη για να μη βγει πάλι τρελό σεντόνι.

Προσέξτε, δεν έχουν κάτι κοινό μεταξύ τους, ούτε έχουν όλα την ίδια βαρύτητα, φυσικά. Είναι μια προσπάθεια και μόνο, να απομονώσω εκείνα τα γεγονότα που είχαν το μεγαλύτερο impact, για διαφορετικούς κάθε φορά λόγους, στον πτωχό συγγραφέα αυτού εδώ του blog. Ρίξτε τους μια ματιά παρακάτω όπου τα πιάνω ένα-ένα και λέω μερικά λόγια για το καθένα με βάση και τις προσωπικές μου αναμνήσεις σχετικά με αυτά και σκεφτείτε τι ήταν αυτό που εσείς θα κρατήσετε από τη δεκαετία που σύντομα τελειώνει...

1. 9/11

(Found on Flickr, by *Hiro)

Σίγουρα αυτό που καθόρισε τη δεκαετία και άλλαξε τα πάντα και στην Αμερική και στον κόσμο. Ίσως η μεγαλύτερη τρομοκρατική ενέργεια ever και ένα γεγονός από αυτά τα σημαδιακά που κάπως γίνεται και τα συνδυάζουμε πάντα με το που ήμασταν ή τι κάναμε όταν έγινε.

Ήμουν στο δωμάτιό μου, ήταν οι τελευταίες μέρες πριν ανεβώ Σέρρες, πρωτοετής φοιτητής της Λογιστικής (πανάθεμά με), είχα ξυπνήσει νωρίς και είχα ανοιχτή την τηλεόραση από συνήθεια ενώ καθόμουν μπροστά στον υπολογιστή, συνδεδεμένο στο internet με την εκπληκτική ταχύτητα των 53.333 Kbps, όταν άρχισε να παίζεται η είδηση στην οποία δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία μιας και εκείνη τη στιγμή όλοι λέγανε για ατύχημα ενός αεροπλάνου.

Μιλούσα στο MSN με ένα φίλο και τηλεφωνηθήκαμε κιόλας αμέσως μετά, αλλά δε θυμάμαι γιατί. Θυμάμαι όμως τη στιγμή που είδα live και τη δεύτερη έκρηξη στο άλλο πύργο του Διεθνούς Κέντρου Εμπορίου. Σοκ, χαμός, πανικός, οι μέρες που ακολούθησαν είχαν μεγάλη αγωνία με τη συνέχεια που όλοι ξέρετε. Η Αμερική δε θα ήταν ποτέ η ίδια...

2. griots

(Found on Flickr, by murplej@ne)

Βράδυ Σαββάτου και βλέπω ένα επεισόδιο από τις σειρές που παρακολουθώ. Το twhirl που με ειδοποιεί για τα νέα tweets μου φέρνει αυτό το tweet του cpil. Δε σηκώθηκα να δω τι παίζει, το επεισόδιό μου είχε 15-20 λεπτά να τελειώσει ακόμα και με το τέλος του άνοιξα το twhirl για να βρω τον κακό χαμό. Ο 15χρονος Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος είχε πυροβοληθεί και σκοτωθεί από έναν αστυνομικό στα Εξάρχεια και μέσα στην επόμενη ώρα εκτεταμένα επεισόδια έχουν ξεκινήσει όχι μόνο στην Αθήνα, αλλά και στη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα, τη Λάρισα και αλλού. Περνάω το βράδυ μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, καμμένα παντού.

2 βράδια μετά και ενώ όλες οι μεγάλες πόλεις της χώρας είναι παραδομένες στα επεισόδια, η αστυνομία ρίχνει δακρυγόνα σαν να είναι Halls για το λαιμό και οι διαδηλώσεις δε σταματάνε λεπτό, είμαι κι εγώ (παίζοντας κουτσό λόγω στραμπουλιγμένου ποδιού) μέσα στη μεγάλη πορεία της Δευτέρας κατά την οποία το σπάσιμο και το πλιάτσικο δεν έχουν προηγούμενο. Καταλήψεις και διαμαρτυρίες και στο εξωτερικό, οι μαθητές μαζικά στους δρόμους, η Ελλάδα καίγεται μαζί με το έλατο του Κακλαμάνη, φήμες πως ο Καραμανλής σκέφτεται την εφαρμογή του άρθρου 48 του Συντάγματος για κήρυξη της χώρας σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Μερικές μέρες μετά όλα εξατμίστηκαν και οι επιχειρήσεις ξαναφτιάχτηκαν στη θέση τους. Και τώρα;

3. Αθήνα 2004

(Found on Flickr, by DarthAbraham)

Εδώ είμαι σίγουρος πως θα έχω πολλές ενστάσεις, αλλά χαίρομαι πολύ που γράφω εγώ κι όχι όσοι τις έχετε! Μπορούμε να συζητάμε ώρες για το πόσα λεφτά έφαγαν κάποιοι, πόσο άσχημα διαχειριστήκαμε το αποτέλεσμα της προβολής της χώρας το 2004 και πολλά άλλα. Θεωρώ όμως τους Ολυμπιακούς Αγώνες τη μεγαλύτερη γιορτή της ανθρωπότητας και τους Ολυμπιακούς της Αθήνας, στο σύνολό τους, τους καλύτερους αγώνες στη ιστορία, μαζί με τη Βαρκελώνη το 1992.

Ήθελα πολύ να πάω στους αγώνες. Δυστυχώς δεν υπήρχε η δυνατότητα τότε, ούτε η κατάλληλη παρέα κι έτσι δεν κατέβηκα και τους έχασα. Τους παρακολούθησα όμως εκτεταμένα και το θεωρώ την κορυφή του ενδιαφέροντός μου στις αθλητικές διοργανώσεις. Από τότε παρακολουθώ λιγότερο και λιγότερο. Έχω λατρέψει και τις τελετές που βρίσκονται κάπου στο PC, έτοιμες για όποτε θελήσω να θυμηθώ "τα παλιά".

4. Euro2004

(Found on Flickr, by Charalampos Konstantinidis)

Όταν ξεκίνησε εκείνο το απίστευτο ταξίδι είχα κατεβάσει την τηλεόραση στον κήπο και έβλεπα με πίτσα, μπύρες (με την πρώτη να μου πέφτει απ' τα χέρια στο 1-0) και παρέα τον αγώνα με τη γηπεδούχο Πορτογαλία. Στο τέλος, ακόμη και η μικρή πόλη μου είχε γιγαντοοθόνη για τον τελικό. Στα τελευταία 25 λεπτά δε νομίζω πως έβλεπα προς την οθόνη. Είχα αντέξει όλους τους αγώνες αλλά δε γινόταν άλλο.

Στα 25 λεπτά μετά το τέλος τους αγώνα δε νομίζω πως σταμάτησα να λέω κάτι σαν "όχι ρε φίλε, όχι ρε φίλε, όχι ρε φίλε". Ήμασταν πρωταθλητές Ευρώπης, εμείς οι ανύπαρκτοι και είχαμε μόλις πετύχει μια (ίσως "την") από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις που έχουν σημειωθεί στον αθλητισμό ποτέ. Κόρνες, σαμπάνιες, χαλασμός...

5. Ευρώ

(Found on Flickr, by Will Spaetzel)

Μπορεί τώρα να έχουμε ξεχάσει σχεδόν την εποχή της δραχμής, αλλά είναι ακόμα όλα μέσα στο μυαλό μου: Τις τελευταίες δραχμές που εκδόθηκαν ποτέ (τα 6 διαφορετικά κέρματα των 500 με θέμα τους Ολυμπιακούς Αγώνες), την ισοτιμία του 1€ στις 340,75 δραχμές, τη διπλή αναγραφή των τιμών, το πόσο κουραστικό ήταν να σκέφτεσαι τα ποσά 2 φορές, κυρίως για τους μεγαλύτερους, τις πρώτες διαφημίσεις με τιμές που καταλήγουν σε 9ρια όπως είχα δει το 96 στη Γερμανία και μου είχε κάνει εντύπωση (*μόνο 199€!*), τα πορτοφολάκια για τα τόσα πολλά κέρματα, τη μανία να βρούμε/δούμε τις διαφορετικές εκδόσεις από όλες τις χώρες, το πρώτο (και μοναδικό μέχρι στιγμής) εθνικό αναμνηστικό 2€ το 2004 για τους Ολυμπιακούς και πάλι...

Δε συμβαίνει κάθε 3 και λίγο μια χώρα να αλλάζει το νόμισμά της και η αλλαγή αυτή σήμαινε πολλά πράγματα για τη λειτουργία της Ελλάδας. Και είτε αυτή ήταν προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο, ήταν σίγουρα μια εμπειρία που θα τη θυμόμαστε.

Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου 2009

9497 days later...

Έχω γενέθλια σήμερα, κλείνω τα 26 και μπαίνω στα 27. Δεν περνάω καμία κρίση ηλικίας, οπότε δε θα δείτε κανένα βαθύ post, άλλωστε ο κόσμος μετά δυσκολεύεται να σου γράψει χρόνια πολλά στα comments άμα γράφεις μελαγχολικά στα γενέθλια.

Στην αρχή σκέφτηκα να κάνω ένα post σαν Thanksgiving, θα γυρνούσα γύρω-γύρω στο μυαλό μου και θα έλεγα τα πράγματα για τα οποία είμαι ευγνώμων σε αυτά τα 26 ολόκληρα χρόνια. Αλλά αυτό πάλι επικίνδυνο είναι γιατί μάλλον μελαγχολικό θα καταλήξει.

Μετά μου έφυγε κάπως να γράψω. Δεν έχω ούτως η άλλως γράψει αυτοευχητήριο γενέθλιο post, οπότε μια χαρά. Μετά όμως είπα "γιατί δηλαδή να μη γράψω;" και αφού έμεινε αναπάντητο αυτό, τελικά βρήκα τι θα post θα ανεβάσω σήμερα: Μια λίστα με τα δώρα που θα μου κάνετε, αγαπητοί αναγνώστες. Πάρτε την λοιπόν και τα περιμένω, ναι; Άντε...

- Ένα iPhone.
- Ένα ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη. Ή στο Βερολίνο. Ή στην Πορτογαλία. Ή το γύρο των Βαλκανίων με τρένο. Ή στην Αίγυπτο. Ή στο Μεξικό. Λονδίνο τα Χριστούγεννα. Άνοιξη στην Κοπεγχάγη. Ένα ταξίδι κάπου τέλος πάντων.
- Ένα ξύλινο σπίτι στη Σαμοθράκη. Εναλλακτικά, μια βίλα με τζάκι στην Ελάτη.
- Τα The Absolute Sandman Vol. 1, 2, 3 και 4.
- Το πακετάκι με τα DVD με τις 7 σεζόν του West Wing.
- Μια δουλειά.
- 2 δίδυμες 18άρες (που να αγαπιούνται πολύ μεταξύ τους).
- Ένα ατελείωτο απόθεμα σε σοκολάτες Michel Cluizel.
- Το The Art of Tim Burton. Την Deluxe έκδοση βρε, όχι την απλή.
- Εισιτήρια, διαμονή και έξοδα για τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου. Και του Ρίο δε με χαλάνε, αλλά είναι πολλά χρόνια μέχρι τότε μωρέ.
- Ένα decent wine tasting.
- Ηρεμία.

Χρόνια μου πολλά! Καλά 26α γενέθλια! Μόνο άλλα 61 μου μείνανε! (έχω κάνει συμφωνία, τι θέλετε;)

(Πολλά ορόσημα, αυτό είναι το 400ο post του blog και σε 3 μέρες θα συμπληρώσω 9500 μέρες σε τούτη τη ζωή και 1000 μέρες blogging. Wow?!)

Σάββατο 12 Δεκεμβρίου 2009

Μια δεκαετία στους ήχους της μεγάλης οθόνης

Πριν μερικές μέρες 121 bloggers ψήφισαν τις καλύτερες ταινίες τις δεκαετίας. Τα αποτελέσματα βγήκαν, νικητής αναδείχτηκε το Oldboy (που κι εγώ του έδωσα 1 βαθμό) και η πιο σημαντική για μένα λίστα έλαβε τέλος. Γύρω της, οι υπόλοιπες συνεχίζουν, πολλές ψηφοφορίες είναι ακόμα σε εξέλιξη. Αποφάσισα όμως να φτιάξω ακόμη μια λίστα. Αυτή με τα 10 +10 καλύτερα soundtracks ταινιών. Όχι μόνο πρωτότυπων, αλλά και compilation soundtracks, μια κατηγορία αρκετά αδικημένη, παρόλο το ειδικό Grammy που της αποδίδεται. Η σειρά είναι τυχαία, δεν υπάρχει πρώτος και τελευταίος, παρά μόνο μεταξύ των 2 δεκάδων. Και σας έχω και δειγματάκι από κάτω και όλα. Φύγαμε...

Juno (compilation) 2007