Έχω γενέθλια σήμερα, κλείνω τα 26 και μπαίνω στα 27. Δεν περνάω καμία κρίση ηλικίας, οπότε δε θα δείτε κανένα βαθύ post, άλλωστε ο κόσμος μετά δυσκολεύεται να σου γράψει χρόνια πολλά στα comments άμα γράφεις μελαγχολικά στα γενέθλια.
Στην αρχή σκέφτηκα να κάνω ένα post σαν Thanksgiving, θα γυρνούσα γύρω-γύρω στο μυαλό μου και θα έλεγα τα πράγματα για τα οποία είμαι ευγνώμων σε αυτά τα 26 ολόκληρα χρόνια. Αλλά αυτό πάλι επικίνδυνο είναι γιατί μάλλον μελαγχολικό θα καταλήξει.
Μετά μου έφυγε κάπως να γράψω. Δεν έχω ούτως η άλλως γράψει αυτοευχητήριο γενέθλιο post, οπότε μια χαρά. Μετά όμως είπα "γιατί δηλαδή να μη γράψω;" και αφού έμεινε αναπάντητο αυτό, τελικά βρήκα τι θα post θα ανεβάσω σήμερα: Μια λίστα με τα δώρα που θα μου κάνετε, αγαπητοί αναγνώστες. Πάρτε την λοιπόν και τα περιμένω, ναι; Άντε...
- Ένα iPhone.
- Ένα ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη. Ή στο Βερολίνο. Ή στην Πορτογαλία. Ή το γύρο των Βαλκανίων με τρένο. Ή στην Αίγυπτο. Ή στο Μεξικό. Λονδίνο τα Χριστούγεννα. Άνοιξη στην Κοπεγχάγη. Ένα ταξίδι κάπου τέλος πάντων.
- Ένα ξύλινο σπίτι στη Σαμοθράκη. Εναλλακτικά, μια βίλα με τζάκι στην Ελάτη.
- Τα The Absolute Sandman Vol. 1, 2, 3 και 4.
- Το πακετάκι με τα DVD με τις 7 σεζόν του West Wing.
- Μια δουλειά.
- 2 δίδυμες 18άρες (που να αγαπιούνται πολύ μεταξύ τους).
- Ένα ατελείωτο απόθεμα σε σοκολάτες Michel Cluizel.
- Το The Art of Tim Burton. Την Deluxe έκδοση βρε, όχι την απλή.
- Εισιτήρια, διαμονή και έξοδα για τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου. Και του Ρίο δε με χαλάνε, αλλά είναι πολλά χρόνια μέχρι τότε μωρέ.
- Ένα decent wine tasting.
- Ηρεμία.
Χρόνια μου πολλά! Καλά 26α γενέθλια! Μόνο άλλα 61 μου μείνανε! (έχω κάνει συμφωνία, τι θέλετε;)
(Πολλά ορόσημα, αυτό είναι το 400ο post του blog και σε 3 μέρες θα συμπληρώσω 9500 μέρες σε τούτη τη ζωή και 1000 μέρες blogging. Wow?!)
Συνήθως δεν κάνω ευκολίες στο blog, αλλά φέτος δεν προλαβαίνω κάτι καλύτερο, οπότε να ένα μικρό post σε 5 κομμάτια για το Halloween, για να το δω του χρόνου και να θυμηθώ νωρίτερα πως το θέλω extravaganza...
1) Η αρχή μιας από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες ever, του Nightmare Before Christmas, το υπέροχο This Is Halloween:
(έχουμε και την re-cut version με τον Marilyn Manson που, παρότι δεν τον συμπαθώ, βρίσκω αρκετά καλή)
2)
Wi' merry sangs, and friendly cracks,
I wat they didna weary;
And unco tales, and funny jokes,
Their sports were cheap and cheery;
Till butter'd so'ns, wi' fragrant lunt,
Set a' their gabs a-steerin';
Syne, wi' a social glass o' strunt,
They parted aff careerin'
Fu' blythe that night.
4) Poisoned candy scare: Ένας από τους πιο γνωστούς αστικούς μύθους της Αμερικής, ο πανικός που κατέκλυσε τους γονείς στις δεκαετίες του '70 και του '80, όταν υπήρχαν φόβοι πως "κακοί" κρύβουν ξυραφάκια, βελόνες αλλά και ποτίζουν με δηλητήρια τα γλυκά που δίνουν στα παιδιά, κατά το trick-or-treating. Πέρα από το θάνατο ενός 8χρονου το 1974 από τον πατέρα του, ποτέ δεν υπήρξε άλλη περίπτωση κάποιου θανάτου από τα ζαχαρωτά της ημέρας. Παρόλα αυτά, το 1985 η υστερία είχε φτάσει σε υψηλότατα επίπεδα, με το 60% των γονιών που ρωτήθηκαν σε έρευνα να φοβάται πως τα παιδιά τους κινδυνεύουν. Κάτι τέτοιο όμως είναι που μεγαλώνουν το μύθο του Halloween...
5)
Μια από τις πολλές μοντέρνες παραδόσεις του Halloween είναι οι ταινίες τρόμου. Παρέες μαζεύονται σε σπίτια και τρομάζουν ομαδικώς με ψυχοπαθείς φονιάδες που σκοτώνουν ανηλεώς, με βαμπίρ και τέρατα, με μεταλλαγμένους και ζόμπι.
Τι πιο Halloween-y από την ταινία με τίτλο Halloween; Το slasher του 1978 μπορεί να μην ήταν η ταινία που ξεκίνησε το είδος, όπως λανθασμένα θεωρείται μερικές φορές, αλλά ήταν η πρώτη που σάρωσε στο Αμερικανικό Box Office. Η ταινία ακολουθεί την απόδραση του ψυχοπαθούς Michael Myers από την ψυχιατρική κλινική, τη δολοφονία από τα χέρια του αρκετών εφήβων και την προσπάθεια του ψυχιάτρου Dr. Sam Loomis να τον πιάσει. Στην πορεία του, βρίσκει και τη νεαρή και άγνωστη τότε ηθοποιό Jamie Lee Curtis.
Με ευθύς αναφορές στο Psycho του Alfred Hitchcock, η ταινία θεωρείται πια κλασσική, ενώ αρκετά από τα συνεκτικά της στοιχεία ξεκίνησαν πολλά από τα κλισέ που βλέπουμε στις ταινίες του είδους ακόμη και σήμερα. Το 2006, η ταινία του John Carpenter θεωρήθηκε άξια λόγου να βρίσκεται στη βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των ΗΠΑ με την δικαιολόγηση πως είναι "πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική".
Στη συνέχεια, το franchise της ταινίας αναπτύχθηκε μέσα από 9 ακόμα ταινίες, με την τελευταία (η 2η ταινία του remake της αρχικής σειράς, Halloween II) να βγαίνει στους κινηματογράφους πριν 2 μήνες και η 11η ταινία να ετοιμάζεται για του χρόνου, μέσα από βιβλία και κόμικς, ενώ το μουσικό θέμα του ίδιου του Carpenter είναι πασίγνωστο ακόμα και σε όποιον δεν έχει δει καμία από τις ταινίες. (ακούστε το)
Δεν υπάρχει τίποτα παραπάνω να πω από το ότι αν έλκεστε από την παράδοση του Halloween, σήμερα δώστε μια ευκαιρία σε ένα από τα καλύτερα θρίλερ...
Σήμερα ο αγαπημένος μου Garfield πατάει τα πρώτα -άντα. Στις 19 Ιουνίου του 1978 όλα ξεκινούσαν κάπως έτσι:
Φυσικά, από τότε πολλά έχουν αλλάξει στον Garfield που ξέρουμε τώρα και βλέπετε πιο πάνω, είναι πιο ανθρωπόμορφος. Ο σχεδιασμός του έχει αλλάξει αρκετές φορές μέσα στα χρόνια και νομίζω προς το καλύτερο...
Γκρινιάρης, κυνικός, αχόρταγος, τεμπέλης, εγωιστής, με πάθος για το φαγητό και τον ύπνο, δε νομίζω πως θα μπορούσα να μην τον αγαπάω! Ο Garfield σιχαίνεται τις Δευτέρες, δεν κυνηγάει ποντίκια αλλά τρελαίνεται για πουλιά, απεχθάνεται τις τροφές για γάτες και θεωρεί τα λαζάνια τη μεγαλύτερη λιχουδιά, βασανίζει τον ιδιοκτήτη του, Jon Arbuckle και το άλλο κατοικίδιο του σπιτιού, το σαλιάρη σκύλο Odie, μισεί τις αράχνες, βλέπει παραισθήσεις με φαγητά που μιλάνε όταν ο Jon τον αναγκάζει να κάνει δίαιτα.
Κοιμάται πάντα μαζί με το αρκουδάκι του, τον Pooky, έχει κοπέλα την Arlene και μισεί τον Nermal, το μικρό γκρίζο γατάκι που θεωρεί τον εαυτό του το "πιο χαριτωμένο γατάκι στον κόσμο". Συχνά στις γιορτές πηγαίνει μαζί με τον ιδιοκτήτη του και τον Odie στο κτήμα των γονιών του Jon και του αρέσει πολύ να τραγουδάει τη νύχτα σε έναν φράχτη, αν και το κοινό δεν είναι πολύ ένθερμο μαζί του.
Ο Garfield δεν είναι ένα comic strip. Είναι άποψη ζωής. Είναι όλα όσα θα θέλαμε να πούμε αλλά φοβόμαστε, είναι όλα θα θέλαμε να κάνουμε αλλά καταπιεζόμαστε.
Τα stripάκια του θα τα βρείτε εδώ, απλά βάλτε την ημερομηνία που θέλετε. Για να βλέπετε κάθε μέρα το νέο strip, εδώ. Αν θέλετε να ψωνίσετε Garfield memorabilia από το Garfield Store, ενώ πρέπει να ξέρετε πως έχουν βγει 2 ταινίες στον κινηματογράφο, το Garfield (2004) και το Garfield: A Tail of Two Kitties (2006). Δε μου άρεσε καμία από τις 2 αλλά η πρώτη ήταν σαφώς καλύτερη.
Όσο λατρεύω τα Χριστούγεννα, τόσο υπερβολικά βαρετό μου φαίνεται το Πάσχα. Όλη αυτή η θρησκευτικούρα μου τη δίνει, το ομολογώ. Και πολύ κόσμο τον πιάνει μια φάση να μην τους πειράξεις τα ήθη και τα έθιμα. Το μόνο καλό είναι τα κλειστά σχολεία (για τους μαθητές) και τα τσουρέκια (για όλους). Αν και ήθελαν λίγη παραπάνω ζάχαρη τα τελευταία... :-)
Κυρίες, κύριοι και αγαπητοί τηλεθεατές του Πρώτου καναλιού της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης στην Ελλάδα και στην Κύπρο, η Λογική Της Πλάκας γιορτάζει!
Παρότι το ξέχασα εντελώς, 23/3/2007 ανοίξαμε και γράφουμε! Στον ένα χρόνο του, είδε 159 posts, που στο μεταξύ έχουν γίνει 163 μαζί με αυτό που διαβάζετε. Δεν είναι κι άσχημα λέω!
Ήταν μια ωραία μέρα για τους άλλους αλλά λίγο μαύρη για μένα. Ήθελα να είμαι αλλού, ήθελα να μην έχω κλειστεί μέσα με παρέα το PC, ήθελα να είμαι κοντά αντί μακριά και έτσι αποφάσισα να κάνω το βήμα και να ανοίξω ένα ιστολόγιο, να ξεγελαστώ λιγάκι. Στην αρχή πραγματικά ήμουν σίγουρος πως δε θα τραβήξει πολύ. Όπως το παιδάκι που παίζει στην αρχή με το καινούργιο παιχνίδι, αλλά το βαριέται γρήγορα; Έτσι με θεωρούσα κι εμένα.
Βέβαια αν εξαιρέσουμε το διάστημα Νοεμβρίου, Δεκεμβρίου, Ιανουαρίου που περνούσα σαν ξένος από το blog, καθώς έλεγα πως δεν έχω κάτι να γράψω (και δεν έγραψα ούτε ένα post-ύμνο στις γιορτές των Χριστουγέννων που υπεραγαπώ, ντροπή μου), κατά τα άλλα δεν το βαρέθηκα καθόλου. Έχει την πλάκα του...
Και μια που είπα πλάκα, να πω και πως μου ήρθε ο τίτλος, το Λογική της Πλάκας, τον οποίο στο πρώτο μου post θεωρούσα προσωρινό και έλεγα κιόλας σε όποιον έμπαινε να μου προτείνει κάποιον άλλο και να γίνει νονός του blog. Γενικά είμαι της άποψης πως χρειάζονται ίσα μέρη γελοιότητας και σοβαρότητας, ανούσιων και ουσιαστικών θεμάτων, λογικής και πλάκας, στον καθένα από μας για να είμαστε υγιείς πνευματικά.
Όποιος με έχει διαβάσει ενδελεχώς θα δει πως δίπλα στη Eurovision παίζουν οι εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου. Δίπλα στον Δορυφόρο του TV100, εκείνο για την Ελληνική Αστυνομία. Τα, πολυάριθμα πρέπει να ομολογήσω αλλά είναι μεγάλη αδυναμία μου, posts για τις αμερικανικές σειρές, μαζί με την Αμαλία, τον αήμνιστο Σωτήρη Μουστάκα, το ΚΕΠΚΑ. Και κάπου εκεί παραδίπλα και η Tila Tequila (άντε να την αναφέρω, να χαρεί λίγο και η Γαλήνη!).
Οπότε η διττή σημασία του τίτλου νομίζω πως περιγράφει όσο γίνεται καλύτερα το παρόν ιστολόγιο. Ο αχταρμάς είναι και θα είναι το σήμα κατατεθέν μας. Σας ευχαριστώ όλους που με παρακολουθείτε παρόλα αυτά...
Επικοινωνία με διάφορες ΜΚΟ και ανάρτηση οποιονδήποτε πληροφοριών για δράσεις και/ή τρόπους βοήθειας, για όποιες είχαν την καλοσύνη και το χρόνο να απαντήσουν με ένα μικρό κειμενάκι
Λίγο πριν τους 5 μήνες λειτουργίας του blog, το κοντέρ έφτασε τα 100 post! Μπορώ σίγουρα να πω πως δεν το περίμενα να βρω κάτι να γράφω και μπορώ μάλλον να πω πως δεν περίμενα να βρω κοινό να διαβάζει αυτά τα κάτι...
Αφιερωμένο λοιπόν σε όλους τους αναγνώστες μου, τα ακόλουθο Πολυγυρινό ταχτάρισμα:
"Τα κουρτσούδια χόριυαν, τα πιδούδια αγνάντιυαν
βάντι μι κι ιμέ στη μεσ', να διαλέξου ποια μ'αρέσ'".
Και στο blog μου, αυτό:
"Του πιδούδι μ' του κουφέτου, περσ' δε τούχα, τόχου φέτου".
