Lesvos 2008 (Days 9, 10 & 11)

Να 'μαστε στο τέλος...

9η μέρα: Ήταν μέρα χαλάρωσης και Μυτιλήνης, μετά το Σίγρι. Το πρωί κάναμε μια βόλτα στη Καβέτσου και στη φυσική συνέχειά της, τον πεζόδρομο της Ερμού, τον πιο εμπορικό δρόμο της Μυτιλήνης. Φάγαμε κουλούρι Sorrento και είδαμε τον πολύ κόσμο που βγήκε μέσα στη ζέστη για τα ψώνια του. Καλή, μεγάλη αγορά, μου έκανε εντύπωση για νησί, αλλά είπαμε, η Λέσβος δεν είναι το average νησί του Αιγαίου.

Η επίσκεψή μας στο Γερμανό της πόλης που πήγα με το κινητό μου χαλασμένο εδώ και τρεις μέρες ήταν ιδιαιτέρως αστεία. Μπαίνω και λέω, στον τύπο που με ρωτάει τι θέλω, ότι έχει χαλάσει. Συγκεκριμένα δεν ανοίγει και το ένα του κουμπί, το πιο βασικό, έχει μείνει μονίμως πατημένο, δεν ανταποκρίνεται με τίποτα.

Με πηγαίνει στο πάγκο που λέει "Service", παίρνει το τηλέφωνο, το ακουμπάει πάνω στον πάγκο, το κοιτάει για μερικά-ελάχιστα δευτερόλεπτα και μου λέει, Πρέπει να πάει στα κεντρικά του Γερμανού, θα κάνει 20-25 μέρες να έρθει πίσω και αν είναι υγρασία δε θα γίνει τίποτα.

Ψυχραιμία, λέω, μην τα σπάσεις όλα. Ε, του λέω, δεν είμαι από δω, θα το πάω σε ένα Γερμανό όταν γυρίσω από τις διακοπές. Μήπως έχει αδειάσει για κάποιο λόγο η μπαταρία απλά; Μια ιδέα λέω. Α, μου λέει, δεν το σκέφτηκα! Κάτσε μισό να δω και θα σου πω αμέσως. Μετά από κει και πέρα έβλεπα μόνο να φύγω από το μαγαζί, αλλά γενικά ήταν πολύ ότι να' ναι, really...

Είχαμε αποφασίσει εκείνη τη μέρα να ανεβούμε στο Κάστρο (Google Map). Ωραίο, βγάλαμε και τις φωτογραφίες μας (και απ' έξω και από μέσα και από δίπλα και από πάνω), είδαμε και το ανοιχτό θέατρο που είναι μέσα στο χώρο του κάστρου (γίνονται πολλές συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις, όλο το καλοκαίρι) και μια χαρά θέα, δε λέω, αλλά μάλλον δύο κάστρα δεν τα άντεχε ο οργανισμός μου σε τρεις μέρες. Αν και το μέγεθος αυτού στο Σίγρι δε μπορεί να συγκριθεί με αυτό στη Μυτιλήνη, πολύ μικρότερο το πρώτο.

Δε βαριέσαι όμως, χαζέψαμε, πληρώσαμε και το εισιτηριάκι μας 2€ το άτομο και όλα καλά. Εντυπωσιακό ήταν πάντως το γεγονός πως σώζονται τα σύμβολα όλων των κατά καιρούς κατακτητών της Λέσβου. Ο καινούργιος έβαζε το δικό του, χωρίς να χαλάει του προηγούμενου. Σεβασμός, ε;

Το μεσημέρι φάγαμε στον Ερμή, στην Επάνω Σκάλα. Ήταν από τα μαγαζιά που η Δάφνη ήθελε οπωσδήποτε να με πάει, αφού ήταν πάντα πολύ καλό όταν έτρωγε εκεί. Για κάποιο λόγο όμως όταν πήγαμε εμείς ήταν επιεικώς απαράδεκτο, το χειρότερο μέρος που φάγαμε στις διακοπές μας. Όσο φάγαμε δηλαδή, γιατί εγώ τα παράτησα αρκετά γρήγορα...

---

10η μέρα: Για τελευταία εκδρομή εκτός Μυτιλήνης, επιλέξαμε το κεντρικό και νότιο κομμάτι του νησιού. Ξεκινήσαμε μεσημεράκι και είδαμε κατά σειρά Πολιχνίτο (Google Map) και Σκάλα Πολιχνίτου (Google Map), πριν καταλήξουμε για φαγητό στην μακριά παραλία της Νυφίδας (Google Map). Φυσούσε πολύς αέρας στον κόλπο της Καλλονής, καθίσαμε στο μπαλκονάκι του "Γρηγόρη" για το τελευταίο μας ψάρι (και της χρονιάς, δεν είμαι φίλος λέμεεεεε) και δοκιμάσαμε Κρυστάλ, την τοπική πορτοκαλάδα του Πολιχνίτου.

Συνεχίσαμε με βόλτα στα Βατερά (Google Map), τη μεγαλύτερη παραλία της Λέσβου και μια από τις καλύτερες τις Ελλάδας (λένε). Κρίμα που δεν κολυμπήσαμε εκεί. Είδα και 3-4 πολύ όμορφα μαγαζιά, θα είχε γούστο η μπαρότσαρκα το βράδυ νομίζω. Κακώς που δεν τη συμπεριλάβαμε για πιο πολύ ώρα στο πρόγραμμα και ίσως και πιο κοντά στην αρχή.

Στη συνέχεια, επισκεφθήκαμε την Αγιάσο (Google Map). Όμορφο χωριό, από τα μεγάλα της Λέσβου. Είναι γνωστή για το μεγάλο πανηγύρι που γίνεται εκεί ανήμερα του 15αύγουστου. Θρησκευτικό και εμπορικό μαζί, αφού στις άκρες του δρόμου που οδηγεί από την είσοδο του χωριού μέχρι την εκκλησία της Παναγίας με τους ψηλούς τοίχους (αφού δημιουργήθηκε σαν μοναστήρι) υπάρχουν δεκάδες μαγαζάκια με διάφορα μπιχλιμπίδια, σκαλιστά σε ξύλο, κεραμικά, υφαντά, παιχνίδια, ούζο και φυσικά εικόνες και πάσης φύσεως θρησκευτικά αντικείμενα.

Ακόμα, μερικοί έχουν σαν τάμα να κάνουν το Μυτιλήνη-Αγιάσος με τα πόδια. Ξεκινάνε από την προηγούμενη μέρα της γιορτής και διανύουν τα 28 χιλιόμετρα της απόστασης κυρίως το βράδυ. Αυτά είναι γούστα!

Στην Αγιάσο συνάντησα και τα Παγιαβλέλια. Μικρά κεραμικά με σχήμα σαν στάμνα, που όταν τα γεμίσεις νερό και φυσήξεις στην άκρη τους, βγάζουν ένα ήχο ίδιο με πουλί που κελαηδάει. Το έχουν παντού, είναι κάτι σαν παραδοσιακό τους πράγμα. Εννοείται πως πήρα ένα για να σφυράω!

Το βράδυ το πρόγραμμα είχε αγώνα (συγνώμη, αλλά έπαιζε η Πανάθα και δεν κάναμε τίποτα άλλο, να μην το δω;)_και πίτσα. Και τι πίτσα! Domino's! Είχε η Μυτιλήνη Domino's! Είμαι μεγάλος fan και η Μυτιλήνη είναι το πιο βόρειο μέρος που υπάρχει! Μόνο όταν πηγαίνω Αθήνα τρώω και πήρα μια χαρά όταν είδα το μαγαζί τους. Και sorry, αλλά αυτά τα Twisty Bread πεθαίνουν. Για την ιστορία, η ομάδα κέρδισε 3-0.

---

11η μέρα: Το βράδυ αναχωρούσα με το Σαμοθράκη των SAOS Ferries. Έτσι, μιας και το πρόγραμμα ήταν άδειο εκείνη τη μέρα, αποφασίσαμε να πάμε το πρωί σε μια δωρεάν ξενάγηση που έτρεχε 5-6 μέρες στα πλαίσια των εκδηλώσεων "Γιορτές της Αγοράς", που θα μας έδειχνε την ιστορική, πολιτιστική και κοινωνιολογική σημασία της περιοχής της Επάνω Σκάλας.

Τι από αυτά είδαμε; Τίποτα. Το σημείο εκκίνησης ήταν η Μητρόπολη. Η Δάφνη ξέρει που είναι, ακριβώς δίπλα στην Ερμού που είχαμε περπατήσει δύο μέρες πριν. Φτάνουμε εκεί στην ώρα μας και δεν υπάρχει άλλος να περιμένει. Λέμε δε μπορεί, κάποιος θα έρθει. Αμ δε...

10 λεπτά αργότερα, αποφασίζουμε να ρωτήσουμε κάποιον εκεί γύρω, για να ανακαλύψουμε πως δεν είμαστε στη Μητρόπολη, αλλά σε μια άλλη εκκλησία, του Αγίου Θεράποντα. Καταλαβαίνουμε μεν προς τα που πρέπει να πάμε, αλλά όταν φτάνουμε, είναι πλέον αργά, είχανε ξεκινήσει. Ωραία κίνηση πάντως, νομίζω πως θα άξιζε.

Καταλήξαμε στο Ναυάγιο με την τέλεια μπλούζα του σερβιτόρου για καφέ και όλα ωραία, όλα καλά. Φάγαμε τα απομεινάρια της Domino, μάζεψα βαλίτσα μαζί με όλα τα δώρα και τα χαζουλοειδή που πήρα και το βράδυ αποχαιρέτισα το νησί. Ωραία ήταν!


Κάπου εδώ ολοκληρώθηκε η Mytilene 2008 Saga. Thank you all!

Lesvos 2008 (Days 7 & 8)

Έφτασε η ώρα για το Σίγρι...

7η μέρα: Ξεκινήσαμε νωρίς το πρωί για Σίγρι, αφού αφήσαμε φαγητό στο γατούλη, ευτυχώς με το πόδι της Δάφνης να μη δημιουργεί προβλήματα. Περνάμε Καλλονή (Google Map) και Παράκοιλα λίγο πιο κάτω (Google Map). Ο δρόμος, εύκολος και γρήγορος, δε μας δυσκολεύει καθόλου και μας φέρνει στο Μεσότοπο (Google Map) για την πρώτη μας στάση.

Επισκεπτόμαστε τον Αγροτουριστικό Συνεταιρισμό Γυναικών Μεσοτόπου (Google Map), τον πρώτο συνεταιρισμό που ξεκίνησε πριν αρκετά χρόνια την παραγωγή παραδοσιακών προϊόντων, για να ακολουθήσουν όλα τα υπόλοιπα χωριά του νησιού. Πήραμε ένα κάτι να πιούμε, ψωνίσαμε ρακί και μαρμελάδα μήλο και συνεχίσαμε το δρόμο μας.

Στη Σκάλα Ερεσού (Google Map), τη γενέτειρα της Σαπφούς, κάναμε το μπάνιο μας. Η Ερεσός, λόγω της μεγάλης ποιήτριας θεωρείται η Μέκκα των λεσβιών (όχι των κατοίκων της Λέσβου, των άλλων). Προσκύνημα κανονικό μιλάμε! Και στην παραλία είναι η αλήθεια πως άνοιξε το μάτι μου. Εξαιρετική "θέα". Συγκινούμαι όταν το θυμάμαι. (κλαψ, λυγμ...) Πάντως είναι από τα πιο τουριστικά μέρη της Λέσβου και γίνεται λιγάκι πατείς με πατώ σε. Πέρασμα στη συνέχεια από την Ερεσό, είδαμε και τη Μονή Υψηλού, που πραγματικά είναι στα υψηλά και βουρ για το δυτικότερο άκρο της Λέσβου.

Είχα πει πως αρχικά δε θα πηγαίναμε Σίγρι. Η απόσταση μεγάλη για να το κάνουμε σε μια μέρα και τα οικονομικά στενά για να μείνουμε κάποιο βράδυ εκεί. Μόνο που στην πορεία είδαμε πως μάλλον μας έπαιρνε να κάνουμε το δεύτερο. Τελικά, τα χρήματα μας τελείωσαν όχι μια αλλά δύο φορές, αλλά παρόλα αυτά Σίγρι πήγαμε. Και ας είναι αυτή η μοναδική φορά που θα αναφερθώ σε αυτά τα ρημάδια τα €, σε όσο άγχος και αν μας ανάγκασαν εκεί.

Κλείσαμε, με τη συνδρομή της efou και του internet ένα room to let με το όνομα Remezzo. Φτάνοντας και ψάχνοντας που να παρκάρουμε, είδαμε το Remezzo φάτσα-κάρτα. Κατεβαίνω με τα πράγματα εκεί πιο δίπλα και περιμένω τη Δάφνη να βρει μέρος για parking. Αφού εκείνη έφυγε, βλέπω ένα τύπο γύρω στα 50-55, να έρχεται κοντά στο μέρος που στεκόμουν. Περιμένεις κάτι, μου λέει μετά από λίγη ώρα, ενώ ψάχνει δρόμο και τσέπες για ένα χαμένο χαρτονόμισμα, όπως κατάλαβα αργότερα. Να παρκάρει η κοπέλα μου, λέω, κάπου εδώ είναι το ξενοδοχείο μας. Σε ποιό είστε, μου κάνει. Στο Remezzo, και δείχνω την πινακίδα με το όνομα, ακριβώς πίσω του.

Α, εγώ είμαι ο Remezzoς, αλλά αυτό εδώ είναι το εστιατόριο που έχω με το ίδιο όνομα. Έρχεται και η Δάφνη ταυτόχρονα, μας δίνει κατευθύνσεις πως να πάμε στα δωμάτια και μας λέει πως θα στείλει κάποιον να μας ανοίξει. Αυτό δε μου πολυαρέσει και ελπίζω να μην περιμένουμε, αλλά ξεκινάμε. Φτάνουμε εκεί που μας έχει πει και υπάρχουν 2 κτήρια. Περνάει και λίγη ώρα, βρε από δω είμαστε, βρε από κει, να σου τελικά ο Carlos. Τι εστί Carlos;

Μαυρισμένος-μαυριδερός, καραφλός, ψηλός, ψιλοάγαρμπος και με μια αφέλεια στο μάτι, ίδιος καλοκαιρινός καλικάντζαρος (όπως και να 'ναι αυτός). Βάλτε και τα μισά Ιταλικά, μισά Ελληνικά και έχετε περίπου την εικόνα. Ο οποίος, αντί να μας πει "ελάτε, από δω είστε", ρωτάει εμάς. Λέω "Remezzo μας είπαν" και αναφωνεί όλο έκπληξη και ανακάλυψη στη φωνή, "Ααααααα, Remeeeeeeeezzo!" και μας πάει στο δωμάτιο/apartment.

Εδώ να πω πως είναι πλήρως εξοπλισμένο με φούρνο μικροκυμάτων, πλυντήριο, βραστήρα, ντουλάπια φουλ στα πιατικά και ποτηρικά και διάφορα άλλα, να μείνεις ένα μήνα εκεί, όχι ένα βράδυ σαν κι εμάς. 70€ το πληρώσαμε, χαλάλι.

Αργά το απόγευμα κάναμε βόλτα στα ήσυχα στενά του χωριού και επισκεφτήκαμε το Κάστρο του Σιγρίου (τελικά το Google Map δεν καλύπτει όλη τη Λέσβο, δε μπορώ να δώσω χάρτη για εκεί), χτισμένο στα 1757 από τον αρχιναύαρχο του οθωμανικού στόλου Σουλεϊμάν πασά. Είδαμε και φωτογραφήσαμε το άλλο ωραίο -μετά του Μόλυβου που το χάσαμε- ηλιοβασίλεμα της Λέσβου και φάγαμε στην Αυστραλία (την ταβέρνα, όχι την ήπειρο).

Το χωριό, μικρό και πολύ ήρεμο, ψαροχώρι από τα λίγα μάλλον, έχει κάτι που σε χαλαρώνει. Είναι μάλλον η αθωότητα που κλείνει μέσα του αυτό το μέρος, δεν ξέρω. Πάντως έκανα το λάθος να επηρεαστώ από τις πολύ θετικές γνώμες που άκουγα πριν πάω και μάλλον το είχα αλλιώς στο μυαλό μου. Τώρα που πέρασαν αρκετές μέρες, θεωρώ πως θα χάναμε πάρα πολύ αν δεν πηγαίναμε.

---

8η μέρα: Ξυπνήσαμε, αφήσαμε το δωμάτιο και φορτώσαμε τα πράγματα στο αυτοκίνητο, αλλά δε θα φεύγαμε αν δεν επισκεπτόμασταν το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Απολιθωμένου Δάσους. Και μείναμε και οι δύο ενθουσιασμένοι με αυτό.

Χτισμένο το 1994, με σκοπό την ανάδειξη, τη μελέτη και την προστασία του Απολιθωμένου Δάσους της Λέσβου, ένα μοναδικό φυσικό μνημείο της Ελλάδας, για το οποίο δεν ήξερα πολλά και ήταν πραγματικά ενδιαφέρον. Ένα πολύ ωραίο κτήριο με πολλούς κορμούς στον περίβολο και με μερικούς ακριβώς εκεί που βρέθηκαν, με καταπληκτικούς χώρους και παρουσίαση των εκθεμάτων με συχνότατες (20-30 λεπτά) ξεναγήσεις και παρουσιάσεις σε ειδική αίθουσα του πως δημιουργήθηκε το Δάσος.

Εκτός από τις 2 τακτικές, μια για το Δάσος και μια για την γεωλογική ιστορία της λεκάνης του Αιγαίου, πολλές ακόμα περιοδικές φιλοξενούνται στους χώρους του Μουσείου. Πολύ ενδιαφέρουν ήταν αυτή με τίτλο Φυτά & Παράδοση που βρήκαμε εμείς όταν πήγαμε.

Στα υπόλοιπα συν, το μεγάλο και πολύ ενημερωμένο gift shop από το οποίο αγοράσαμε τον οδηγό της έκθεσης (εγώ γιατί δεν του έριξα ούτε μια ματιά; ε;). Η Δάφνη βέβαια ήθελε να πάρει από αυτά τα παιχνίδια που φτιάχνεις το σκελετό ενός δεινοσαύρου κομμάτι-κομμάτι, αλλά το αποφύγαμε τελικά. Ακόμα, μια έκθεση/αγορά/καφέ που είχε προϊόντα συνεταιρισμών της Λέσβου, με τη μεγαλύτερη ποικιλία που συναντήσαμε στο νησί. Εισιτήριο 5€ έκαστος και όποιος πάει Λέσβο ας μην χάσει αυτή τη φάση. Φύγαμε από κει χορτασμένοι και δεν πήγαμε στο original Δάσος, όπως σκεφτόμασταν αρχικά.

Μετά, ξεκινήσαμε για την επιστροφή, αλλά από τα βόρεια αυτή τη φορά. Πρώτη στάση στην Άντισσα (Google Map), όπου οι οδοί είναι γραμμένοι με μαρκαδόρο στους τοίχους των σπιτιών. Όσο για τα νούμερα; Στα δεξιά μια πόρτας είδα γραμμένο τον αριθμό 43 και στα αριστερά το 32, ενώ ακριβώς απέναντι το 81! Τους πάω αυτούς τους ανθρώπους! Φάγαμε σπιτικούς λουκουμάδες στην όμορφη πλατεία του χωριού, στο καφενείο "Το Αιγαίο" που η ευγενική ιδιοκτήτρια μας έκανε νόημα να κάτσουμε στα τραπεζάκια της.

Λίγο πριν φύγουμε, μια ανακοίνωση από τα μεγάφωνα μας καλούσε όλους στη γιορτή υποδοχής του Αυγούστου, με την προετοιμασία του παραδοσιακού τραχανά και ζωντανή μουσική. Δε μπορώ καν να ξεκινήσω να περιγράφω με πόσους τρόπους είναι τέλειο αυτό...

Συνεχίσαμε στην Πέτρα (Google Map), όπου κάναμε βόλτα στα στενά με τα τουριστομάγαζα, γεμάτα με λογιών-λογιών μπιχλιμπίδια, ποτά και φαγώσιμα. Κάπου εκεί άρχισε να φυσάει σαν τρελός και το νερό να ανεβαίνει στο δρόμο μερικές φορές από τα έντονα κύματα, όσο εμείς τρώγαμε στο Φάρο το καλό τηγανητό σουβλάκι Πίνδου και επισκεπτόμασταν ακριβώς δίπλα ο ζαχαροπλαστείο Τσακίρης για σοκολατόπιτα.

Τελευταία στάση η Αγ. Παρασκευή (Google Map), για την οποία χρειαστήκαμε μια μικρή παράκαμψη στο δρόμο μας. Καθίσαμε για καφέ (και κυρίως για κουταλάκια για τις σοκολατόπιτες) στο μακρύ κεντρικό δρόμο του χωριού, δίπλα στο όμορφο κτήριο των Εκπαιδευτηρίων, με τα πολλά καφενεία και μπαρ στη σειρά.

Μπαίνουμε στην τελική ευθεία, ελπίζω να μη χάνετε το ενδιαφέρον σας...

Lesvos 2008 (Days 5 & 6)

Πάμε να πιάσουμε τη μέση των διακοπών στη Λέσβο...

5η μέρα: Την προηγούμενη μέρα έχουμε αποφασίσει να πάμε τελικά στο δυτικό μέρος του νησιού, που αρχικά είχαμε αποφασίσει να αποφύγουμε λόγω της σχετικά μεγάλης απόστασης. Έτσι, το πρόγραμμα αλλάζει ριζικά και το μεσημεράκι της 5ης μέρας μας βρίσκει στο Μπαλτζίκι (Google Map) για μπάνιο. Όμορφη, μικρή και ήσυχη παραλία με ωραία χαλικάκια για όποιους γουστάρουν το άθλημα της χαλικοανασκαφής. Μπαλτζίκι άκουγα εδώ και καιρό και Μπαλτζίκι είδα επιτέλους.

Συνεχίσαμε για φαγητό στον Μαγγανά, ακριβώς απέναντι από τη Σκάλα στο Μπαλτζίκι, 3 λεπτά από την παραλία. Μικρή ταβερνούλα που βγάζουν μόνοι τους τα ψάρια, με 2-3 ενοικιαζόμενα δωμάτια ακριβώς από πάνω σε καλές τιμές απ' ότι κατάλαβα. Όποιος θέλει να πάει Λέσβο, να πει να του κάνουμε κατάσταση. Φάγαμε ψητές μέλουνες και αράξαμε με θέα τις βάρκες στο λιμανάκι.

Όσο περιμέναμε την παραγγελία μας, ακούσαμε να έρχεται ένα go-cart που είχαμε προσπεράσει και στο δρόμο, ερχόμενοι προς Μπαλτζίκι. Η κόκκινη σημαιούλα του ανέμιζε και τίγκα φορτωμένο στις τσάντες και στις ψάθες, και με οδηγό έναν εντελώς cool μακρυμάλλη με tattoo και (φυσικά) ψάθινο καπελάκι και γυναίκα συνοδηγό με παρόμοια αμφίεση, εμφανίστηκε να περνάει από μπροστά μας με κατεύθυνση την παραλία που κάναμε μπάνιο.

Έκανα να σηκώσω τη φωτογραφική να τους τραβήξω, αλλά έχω δουλειά ακόμη στα reflex. 10 λεπτά αργότερα που επανέρχονται από την αντίθετη κατεύθυνση είμαι πιο γρήγορος, αλλά και πάλι δεν τα καταφέρνω. Στα 20 μέτρα μακριά μας, φρενάρει και κάνει όπισθεν ο τύπος. Σταματάει μπροστά μας, μου λέει "σε είδα ότι το θες" και στήνεται! Έτσι βγήκε και η παραπάνω φωτογραφία...

Μετά, σταματήσαμε για ένα πολύ πετυχημένο smoothie Βανίλια-Σοκολάτα σε ένα καφέ δίπλα στην προβλήτα της Παναγιούδας (Google Map), πριν γυρίσουμε στη βάση μας.

---

6η μέρα: Ξεκινήσαμε αρκετά νωρίς και η οδηγός με πρόβλημα στο δεξί πόδι. Ευτυχώς δεν είχαμε κάποιο ιδιαίτερο θέμα, αλλά ήμασταν λίγο προσεκτικοί. Πρώτη μικρή στάση για φωτογραφίες στο μικρό εκκλησάκι του Αγίου Θεράποντα που υπάρχει στην εθνική οδό, έξω από τη Μυτιλήνη. Άι Θαράπς Τζατζαλιάρς για τους φίλους, το εκκλησάκι είναι στη μια πλευρά του δρόμου, ενώ απέναντι υπάρχουν μερικοί θάμνοι με κρεμασμένα "τζάτζαλα", που θα πει κουρέλια. Σα δωρεά πάρτε το ή σαν τάμα, κρεμούν ένα κουρέλι από κάποιο άρρωστο, παρακαλώντας τον Άγιο να τον θεραπεύσει.

Εν τω μεταξύ, να πω πως η γλώσσα των ντόπιων που άκουγα δεξιά και αριστερά όλες αυτές τις μέρες, μοιάζει εντυπωσιακά με τα Χαλκιδικιώτικα/Πολυγυρινά. Τα, αλλαγμένου φύλου, αντρικά ονόματα (η Κώτσος, η Βασίλ'ς, η Γιάνν'ς), τα φαγωμένα φωνήεντα πριν το τελικό ς και διάφορα άλλα στοιχεία, είναι κόλπα που τα έχουμε πολύ εδώ και χάρηκα που άκουσα συγγένειες με τους νησιώτες.

Κάναμε τον κύκλο πάνω από τον κόλπο της Γέρας για να κατευθυνθούμε μετά νότια, περνώντας από τα μικρά χωριά που υπάρχουν εκεί. Ένα από αυτά, στο οποίο ο δρόμος μας δεν έμπαινε μέσα για να το δούμε, είναι και ο Κάτω Τρίτος. Πολύ αφασία όνομα, όχι;

Κάπως έτσι, φτάσαμε και στον προορισμό μας. Πλωμάρι (Google Map). Όμορφη κωμόπολη, αν και το περίμενα πιο κοντά στον Μόλυβο είναι η αλήθεια. Δεν ξέρω γιατί βέβαια. Ίσως επειδή είναι γνωστό μέρος και το θεωρούσα κάπως πιο γραφικό ίσως. Τέλος πάντων, κάναμε τη βολτίτσα μας αν και τραυματισμένοι, βγάλαμε τις φωτογραφίες μας στα δρομάκια της πόλης, βρήκαμε και τον Πλάτανο του 1813 (τι άλλο μπορεί να σημαίνει η πινακίδα πάνω του;). Σε αρκετά σημεία, η μεγαλύτερη πόλη της Λέσβου μετά τη Μυτιλήνη, έχει γέφυρες μιας και διασχίζεται από τον χείμαρρο Σεδούντα. Παρατήρησα και μερικά παλιά και μεγάλα καφενεία που πολύ μου άρεσαν.

Τη μέρα που πήγαμε, ξεκινούσε η Γιορτή Ούζου που θα γινόταν στην κεντρική πλατεία (Google Map) και είδαμε τα περίπτερα για την κάθε φίρμα ούζου, που στήνονταν. Δε μείναμε αν και πολύ θα το ήθελα, γιατί η επόμενη μέρα θα είχε πολλή οδήγηση και με το πόδι της Δάφνης να μην ανταποκρίνεται όπως θα έπρεπε, δε μπορούσαμε να μην ξεκουραστούμε όσο γινόταν περισσότερο.

Ήπιαμε το απαραίτητο ice-tea, φάγαμε στον Ερμή μύδια σαγανάκι (κι ας είχε χταπόδι να λιάζεται απ' έξω), σε ένα μπαλκονάκι πάνω από τη θάλασσα και ταΐσαμε τα ψάρια. Κάναμε και τη βόλτα μας στα μαγαζάκια, όπου βρήκαμε κάτι πολύ νόστιμα καλλιτσούνια. Φύγαμε νωρίς το απογευματάκι για τη Μυτιλήνη. Να σημειωθεί, πως ούζο δεν ήπια. Άμα δεν έχεις παρέα να πίνει, τι να το κάνεις μόνος...

Λίγο πριν το Πέραμα (Google Map), είδαμε ένα άλογο μαζί με τον ιδιοκτήτη του να κάνουν το μπάνιο τους. Καλή φάση...

Πριν γυρίσουμε σπίτι περάσαμε από το ζαχαροπλαστείο Γαρδένια, που πήραμε παγωτό και εργολάβους. Φανταστικά και τα 2. Εργολάβους είχα να φάω κάτι χρόνια. Το βραδάκι, επιλέξαμε τον σικ χλιδάτο Άσπρο Γάτο για βραδινό. Πολύ κυριλέ, στα όρια μου ήμουν. Το μοσχάρι με ουίσκι, μουστάρδα και γιαούρτι ήταν αρκετά ωραίο ομολογώ πάντως. Κυρίως όμως πήγαμε για να δοκιμάσουμε το Αρμενοβίλ τους. Το οποίο ήταν επιεικώς χάλια. Οπότε best Αρμενοβίλ ever παραμένει, για 2η χρονιά, αυτό του Ρακόμελου στην Άφυτο.

Keep reading...

Lesvos 2008 (Days 3 & 4)

Συνεχίζουμε δυνατά, ανεβάζοντας στροφές...

3η μέρα: Ξεκινήσαμε το πρωί για μπανάκι, το πρώτο (από τα λίγα είναι η αλήθεια) που θα κάναμε στο νησί. Διαλέξαμε την κοντινή παραλία του Αγίου Ερμογένη (Google Map), δοκιμασμένη από τη Δάφνη και πολύ συμπαθητική, χωμένη σε έναν μικρό κόλπο και με την ομώνυμη εκκλησία να μας επιβλέπει όσο μπανιαριζόμαστε.

Φυσικά ο συνηθισμένος με τις παραλίες της Χαλκιδικής, Γιαννάκης, ταράχτηκε λίγο με το πόσο μικρή ήταν η παραλία, αλλά προσπάθησε να αντεπεξέλθει στις δυσκολίες (τις ποιες;) της χαλαρότητας και του σχετικά λίγου κόσμου. Καφεδάκι στην καντίνα ακριβώς από πάνω και βουρ για Χαραμίδα.

Αραχτοί και light στην ταβέρνα "Ταβέρνα" (lol όμως;) για σαρδέλα και καβουροσαλάτα πρώτης ποιότητας, πέσαμε και σε συζήτηση του πόσο πιο χαμηλά από άποψη τουρισμού κινήθηκε φέτος το νησί σε σχέση με πέρυσι. Χαλαρούς τους είδα πάντως να το συζητάνε. Γενικά υπάρχει διάχυτη η αίσθηση, πως δεν εξαρτώνται μόνο από τους τουρίστες, αλλά είναι αρκετά αυτάρκες νησί. Πράγμα που δεν είναι καθόλου ψέματα, αφού κεραμική, τοπικά προϊόντα από συλλόγους σε κάθε χωριό (μαρμελάδες και ούζο, μερικά μόνο παραδείγματα) και ελιές εξάγονται σαν τρελά εκτός Λέσβου.

Συνεχίσαμε για δεύτερο μπάνιο εκεί παραδίπλα, στην παραλία της Χαραμίδας (Google Map), αφού πρώτα το ρίξαμε λίγο στο διάβασμα, κάτω από μια ομπρέλα, υπό τον ήχο πολλών γκλινκιγκλίνκι από κοχύλια που κουνιόνταν με τον αέρα. Tom Robbins και Terry Pratchett τα βιβλία, ε; Όχι τίποτα αισχρά Bίπερ! :P Καλή η παραλία, αλλά η πέτρα μέσα στη θάλασσα δεν παλευόταν. Συμμαζευτήκαμε αργά το απογευματάκι στο σπίτι.

---

4η μέρα: Μετά από μια ελάχιστη στάση στους Πύργους Θερμής και στη Θερμή, για να φωτογραφήσω το παλιό ξενοδοχείο Σάρλιτζα (Google Map), βγαλμένο μέσα από κάποιο μυθιστόρημα της Αγκάθα Κρίστι, συνεχίζουμε στην πρώτη στάση της διαδρομής μας, στον Μανταμάδο (Google Map). Σημαντικό χωρίο για τη Λέσβο λόγω της αναπτυγμένης τέχνης της αγγειοπλαστικής. Ρίξτε μια ματιά στο κομμάτι "Τα κεραμικά" στο site του Δήμου Μανταμάδου (δε μπορώ να δώσω απευθείας link).

Για πάνω από μήνα, από τις 19/7 μέχρι τις 25/8, έτρεχε η 13η Παλλεσβιακή Έκθεση Κεραμικής στο Πολύκεντρο Μανταμάδου (Google Map), ένας χώρος παλιών εργαστηρίων κεραμικής που έχει αναπαλαιωθεί, και δε χάσαμε ευκαιρία να την επισκεφθούμε.

Παρότι απαγορευόταν οι φωτογραφίες, βγάλαμε μερικές πριν μας παρατηρήσουν. Δε νομίζω πως καταλαβαίνω το γιατί απαγορευόταν η φωτογράφηση, αλλά δε θα γίνω κακός. Καλή φάση, με έργα Τούρκων (από κει και οι φωτογραφίες, αφού έτσι ξεκινούσαν τα εκθέματα στη σειρά), Λεσβιωτών (καλά το λέω;) και Χιωτών αγγειοπλαστών. Φεύγοντας είδαμε λίγο το χωριό και ήπιαμε μια Mast, πριν συνεχίσουμε.

Φάγαμε το μεσημεράκι στην Ανεμόεσσα, στη Σκάλα Συκαμιάς, δίπλα στην Παναγιά Γοργόνα (Google Map). Όχι κάτι το ιδιαίτερο το φαγητό και ελάχιστα πιο τσιμπημένες τιμές από όσο θα ήθελα, αλλά το μικρό λιμανάκι με την εκκλησία ήταν όλα τα λεφτά και άξιζε την επίσκεψή μας. Και αρκετά τουριστικός προορισμός, αφού άκουσα Ιταλικά, Γερμανικά και κάποια σλαβικής προέλευσης γλώσσα, μόνο από τα 3 τραπέζια δίπλα μας.

Αφού περάσαμε τη γεμάτη στροφές, αλλά και πολύ όμορφη σε αρκετά σημεία, διαδρομή από Συκαμιά προς Μόλυβο (αυτό που θα δείτε να αναφέρεται ως Μήθυμνα στο χάρτη), με ένα ντετούρ στην Εφθαλού (Google Map), φτάσαμε στον Μόλυβο (Google Map). Άσκοπο, όπως ανακαλύψαμε φεύγοντας, περπάτημα και ανεβοκατέβασμα στα απότομα σοκάκια του νησιού που οδηγούν στα ψηλά, φτάσαμε "στα καλά" μέρη, κάναμε βολτίτσα στα κάπως πιο επίπεδα σημεία του χωριού και ψωνίσαμε σουβενίρ και δώρα για φίλους.

Το χωριό, χτισμένο σε έναν λόφο (γι' αυτό και τα ανέβα-κατέβα), με το κάστρο (Google Map) του 12ου αιώνα για "ταβάνι" (δεν έβγαλα καλές φωτογραφίες του κάστρου, αλλά δείτε αυτή που βρήκα στο Flickr από τον ale3andro), είναι το πιο γραφικό μέρος της Λέσβου. Στενά δρομάκια με απίστευτη θέα στα πόδια τους, μαγαζιά με σεντόνι τη θάλασσα και όμορφα (και διακοσμημένα) σπίτια δίνουν έναν αέρα Κυκλάδων στο χωριό.

Σίγουρα θα ήθελα περισσότερο χρόνο εκεί και αν ξαναπάω στο νησί θα φροντίσω να μείνω σίγουρα κάποιο βράδυ. Μου είπανε και καλά λόγια για το ηλιοβασίλεμα του Μόλυβου, αλλά φύγαμε λίγο πριν πέσει ο ήλιος στα βαθιά και το χάσαμε. Πάντως πιο πριν, φάγαμε παγωτό στο μπαλκονάκι του Blue Fox με θέα το Αιγαίο και τη δυτική Λέσβο στον ορίζοντα.

Συνεχίζουμε με τις επόμενες μέρες, σύντομα. Προσέξτε τα Google Maps που δίνω, πατώντας το + θα δείτε ακριβώς τα κτήρια που αναφέρω. Δεν είχα ιδέα πως η υπηρεσία έχει επεκταθεί και δίνει τόσο ακριβείς εικόνες από νησιά στην Ελλάδα. Πολύ το χάρηκα να τα βρίσκω όλα.

Lesvos 2008 (Days 1 & 2)

Το χρονικό των διακοπών μου στη Μυτιλήνη, παρέα με το έτερον ήμισυ, είναι εδώ! Ξεκινάμε...

1η μέρα: Ξεκινήσαμε πριν τις 10 από το Καστρί. Πράγματα έτοιμα και φορτωμένα στο τίγκα Renault Megane και ο γατούλης στο κλουβί του. Ταξιδεύουμε 12.30 αλλά η οδηγός θέλει να είναι σίγουρη πως θα φτάσουμε στην ώρα μας στον Πειραιά και πως θα βρούμε την πύλη και όλα ok. Φυσικά φτάνουμε στις 10.30 και αφού "χάνουμε" χρόνο μπαίνοντας από λάθος μεριά.

Μιας κι έχουμε ώρα, καθόμαστε για λίγο στον Επιβατικό Σταθμό, ακριβώς απέναντι από το Νήσος Χίος με το οποίο θα ταξιδέψουμε. Λάθος μέγα! Πέραν του ότι χρυσοπληρώνουμε 2 τυρόπιτες και ένα τσάι, πληρώνουμε και 1€ το νεράκι. Ναι, λέω για το μικρό νεράκι των 500ml. Αφού λοιπόν σε μια επαφή-αστραπή με τους γνώστες, μου διαβάζουν τη σχετική αγορανομική διάταξη, αποφασίζω να βγάλω 1-2 φωτογραφίες τον κατάλογό τους, όπως οι παραπάνω γνώστες με συμβουλεύουν για μελλοντική χρήση και την κάνουμε για το πλοίο.

Εγώ με το γατούλη κάνουμε παρέα δίπλα στο πλοίο, όσο η οδηγός Δάφνη προωθεί το αυτοκίνητο με όλη την πραμάτεια μας στα έγκατα του πλοίου. Μπαίνουμε και την ψιλοαράζουμε στην καμπίνα. Η οποία περιττό να πω, φύσαγε. Έκανα και το ντουζάκι μου μέσα, όλα χλίδα.

Γενικά το πλοίο ήταν πάρα πολύ καλό, γρήγορο και άνετο. Ωραία και μεγάλα σαλόνια. Ή ίσως απλά να ταξιδεύαμε μέρες που δεν είναι τίγκα στον κόσμο και μου φάνηκε έτσι. Οι τιμές φυσικά κλασσικές. 4€ για 30 λεπτά χρήσης του WiFi του είναι λίγο πολύ και δεν άξιζε. Πάντως σίγουρα είναι ένα πλοίο για να ταξιδέψεις, σε αντίθεση με πολλά άλλα που υπάρχουν στις Ελληνικές θάλασσες.

6 περίπου ώρες αργότερα, με το ταξίδι να είναι αρκετά χαλαρό, μια στην καμπίνα και μια στη γύρα στα σαλόνια του πλοίου, δένουμε Χίο. Κόσμος μέσα, κόσμος έξω, μαζί και οι πλανόδιοι πωλητές προϊόντων μαστίχας που ανεβαίνουν για να πιάσουν πελατεία όσους συνεχίζουν το ταξίδι τους. Πήραμε μια βανίλια με γεύση μαστίχα για υποβρύχιο, δώρο για το μικρό αδερφάκι που την πάει πολύ και ένα παστέλι που φάνηκε ενδιαφέρον αλλά δε δοκίμασα ποτέ.

Πιάσαμε Μυτιλήνη γύρω στις 9.30 το βράδυ και αφού αδειάσαμε το αυτοκίνητο στο σπίτι (σημ. Μείναμε στο παλιό σπίτι της οικογένειας της Δάφνης), πήγαμε για φαγητό στην, κοντινή από το σπίτι, ταβέρνα Μπαλκονάκι στη Βίγλα. Καλό, απλό φαγητό, αλλά σίγουρα φάγαμε και καλύτερα.

Πετύχαμε και σε μια μεγάλη παρέα που ουσιαστικά ήταν χωρισμένη στα δύο. Από τη μια πλευρά, οι περισσότεροι, περνούσε για εκδρομή των ΚΑΠΙ, αλλά στο πιο μου-τρέχουν-τα-λεφτά-απ'τα-μπατζάκια και από την άλλη, μερικοί 17άρηδες ή 18άρηδες που μιλούσαν Γερμανικά. Και αν τα παιδιά ήταν το ήρεμο κομμάτι, οι παππούδες το καίγανε. Ατάκες τύπου "στο Πολυτεχνείο δεν πέθανε κανείς, γιατί δε λένε την αλήθεια, όλος ο κόσμος το ξέρει", "να ζήσεις ο Πλεύρης" (μισοαστειευόμενος-μισοσοβαρός, πάνω σε πρόποση) και το ψάξιμο για το ποιες διάσημες Ελληνίδες είναι λεσβίες, ήταν το αποκορύφωμα αυτής της μέρας.

---

2η μέρα: Το πρωί ξεκινήσαμε με πλύσιμο του αυτοκινήτου το οποίο ήταν σε κακό χάλι και ήπιαμε τον καφέ μας ακριβώς δίπλα στο βενζινάδικο, σε αυτό που έμοιαζε με το τελευταίο κωλόμπαρο της Μυτιλήνης. Μετά ψώνια για το σπίτι και πίσω. Κάπου εκεί ανάμεσα έγινε και το αρχικό πρόγραμμα των εξορμήσεων. Τότε ακόμα η δυτική πλευρά του νησιού δεν συμπεριλαμβανόταν.

Αργά το απόγευμα βγήκαμε για βόλτα στην προκυμαία (και τα πρώτα releases στην πόλη :-) και περάσαμε και από τη Μασκωτίτσα, το ζαχαροπλαστείο που μας είχε προτείνει η Saigon εδώ. Πήραμε κουλουράκια και κρουασάν σοκολάτα και όχι σιροπιαστά (αν και τα κρουασάν, κανονικά τα λες και σιροπιαστά), παράλειψη.

Στη συνέχεια καταλήξαμε στο "Ζουμπούλι", ουζάδικο/ταβέρνα/κουτούκι στην Κουλμπάρα. Αν και στην αρχή έπαιζε πολύ ρεμπέτικο για τα γούστα μου, μετά έβαλε Τερζή και χάρηκα. :P Ήταν γεμάτο από σημειώσεις με μαρκαδόρο στους τοίχους από τους πελάτες, με διάφορα παλιά αντικείμενα όπως φωτογραφίες, μουσικά όργανα, κατσαρολικά και το περιβάλλον πολύ καλό. Το φαγητό του εξαιρετικό και πραγματικά φτηνό. Πληρώσαμε 32€ αλλά είχαμε πάρει τόσα πολλά που 3-4 πιάτα πριν το τέλος σταματήσαμε να τρώμε και τα πήραμε πακέτο!

Θα ακολουθήσουν σύντομα και τα υπόλοιπα posts. Τις φωτογραφίες όλων των ημερών, θα τις βρείτε στο Flickr.