Καλό Πάσχα...

Καλό Πάσχα σε όλους!

Ωδή στη σοκολάτα...

Μα ποιος μπορεί να αντισταθεί; Δείτε... Αγαπημένο γλυκό τα τρουφάκια, εδώ με κακάο είναι μια οπτασία, ένας γευστικός παράδεισος!



Μα και ποιο γλυκό με βάση τη Σοκολάτα δεν είναι απίστευτα ελκυστικό στη γλώσσα; Τη σοκολάτα την αγαπάμε. Είναι ένας έρωτας που κρατάει από την παιδική ηλικία μέχρι τα βαθιά γεράματα. Τη σοκολάτα τη λατρεύουμε. Σαν παγωτό, σαν τούρτα, σαν κέικ, σαν πίτα (χεχεχε!), δεν έχει σημασία, είναι απλά υπέροχη. Είμαστε ερωτευμένοι με τη σοκολάτα. Υπάρχει κάποιος που να μην κατάλαβε πως είμαι σοκολατομανής;

Εδώ Πολύγυρος

Αααααχ... Πολύγυρος! Η καρδιά της Χαλκιδικής! Δέστε ομορφιά...

Οι θρυλικές 6 Βρύσες, το σήμα κατατεθέν του Πολυγύρου.

Είμαι εδώ μια βδομάδα τώρα. Διακοπάρω με τα χίλια. Είμαι στο 5ο βιβλίο, έχω δει 9 ταινίες, καμιά βόλτα, κανάς καφές, χαλαρά πάντα. Δε μου μένουν και πολλά να κάνω εδώ. Σαν παιδί τα έχω εξαντλήσει. Δεν παραπονιέμαι, αλλά...

Χωριουδάκι ο Πολύγυρος. Ίσως η μικρότερη πρωτεύουσα νομού στην Ελλάδα. Να πω πως είναι στο κέντρο της Χαλκιδικής ή το ξέρετε; Γιατί πρέπει να έχω ακούσει την ερώτηση "Σε ποιό πόδι είναι;" πάνω από 100 φορές! Ούτε πολύ ζωή έχει (αν εξαιρέσεις το Καρναβάλι δηλαδή), ούτε ιδιαίτερες επιλογές σε μαγαζιά. Χρόνια έχω το παράπονο να ανοίξει κανένα καφέ της προκοπής.

Έχουν πλάκα οι Πολυγυρινοί και ειδικά η τοπική διάλεκτος! Χάνουν λίγο σε νοοτροπία, αλλά ντάξει, όλα τα μικρά μέρη έτσι είναι. Το πιο χαρακτηριστικό που μπορώ να πω γι'αυτούς, είναι πως τις δεκαετίες του '50 και του '60 οι πατεράδες έδιναν "στα πιδιά" τα χωράφια με τις ελιές (αφού αυτά θεωρούνταν τα καλά) και "στα κουρίτσα" τα παραθαλάσσια οικόπεδα! Η ιστορία δικαίωσε φυσικά "τα κουρίτσα"!

Το καλό πάντως είναι πως αν μένεις εδώ είσαι 50 λεπτά απόσταση από τη Θεσσαλονίκη και περίπου άλλα τόσα ακόμη και για την πιο μακρινή παραλία της Χαλκιδικής. Ωραίο μέρος να μεγαλώσεις τα παιδιά σου...

Εγώ παιδιά δεν έχω, τι κάνω εδώ; :-)

Hoodwinked!

Είδα σήμερα το Hoodwinked! Μια animated παραλλαγή της Κοκκινοσκουφίτσας, στην οποία όλοι οι εμπλεκόμενοι έχουν μια διαφορετική οπτική από την οποία βλέπουν την ιστορία και τη διηγούνται στην αστυνομία που τους πιάνει! Πολύ γέλιο, χαρακτήρες σκέτη αφασία, πραγματικά άξιζε που το βρήκα και το είδα. Δείτε παρακάτω μερικές σκηνές από την ταινία που βρήκα στο Youtube: Video 1, Video 2, Trailer

Νομίζω πως η ταινία δεν παίχτηκε ποτέ στους κινηματογράφους στην Ελλάδα και πέρασε στα ψιλά στα dvdάδικα. Κρίμα, γιατί είναι πολύ fun...

Νιότη...

Είχα μια έμπνευση της στιγμής το μεσημέρι και έγραψα το παρακάτω κειμενάκι. Μου βγήκε αρκετά ασύνδετο, κάπως σκόρπιο, αλλά είπα να το βάλω εδώ για να αποδείξω σε κάποιους που πρόσφατα είπαν ότι γράφω καλά πως ήταν απλά τυχαίο. :-)


Δυο παιδιά, σε ένα ποδήλατο, κάτω απ'τη βροχή...

Αυτό βλέπω τώρα κάτω απ'το παράθυρό μου. Δεν είναι περίεργο; Όλοι είναι μέσα, τους ακούω να γελάνε κι εγώ εδώ, αγναντεύω τη βροχή.

Η γυναίκα του γιού μου μου ετοίμασε μια έκπληξη για τα γενέθλιά μου. Συγκέντρωσε όλους τους κοντινούς μου ανθρώπους. Σκέφτηκε πως στα 60 μου θα θέλω να περάσω μια ολόκληρη μέρα μαζί τους. Χαίρομαι που το μοναχοπαίδι μου βρήκε την Άννα. Άλλωστε θα μπορούσαν να βγουν τόσο γλυκές εγγονούλες αλλιώς; Είναι κι αυτές μέσα, ταλαιπωρούν τη γιαγιά τους. Οι καλοί μου φίλοι είναι όλοι σχεδόν εδώ.

Λείπει ο Σταύρος βέβαια, ο αδερφός μου. Μιλήσαμε όμως στο τηλέφωνο πριν λίγο και με κάλεσε στο Βερολίνο να με φιλοξενήσει. Έχω πάνω από 2 χρόνια να τον δω και σκέφτομαι να πάω, αλλά ίσως μόνο τον Ιούλιο, όταν η ανιψιά του με τον άντρα της θα έχουν φύγει για διακοπές. Δεν έχω κανένα πρόβλημα μαζί τους, αλλά σίγουρα θα ήμαστε καλύτερα μόνο οι δυο μας στο σπίτι.

Να'τα ξανά τα παιδιά στο ποδήλατο. Χαίρονται τη βροχή. Μήπως είναι μελαγχολία αυτό που με έχει πιάσει; Όλη μου τη ζωή την έζησα καλά. Ήμουν θετικός άνθρωπος κι ας μην πήγαιναν πάντα τα πράγματα όπως τα ήθελα. Και σήμερα δεν τα έχω παρατήσει. Ταξιδεύω, μεγαλώνω τα εγγόνια μου, δεν μένω μπροστά σε μια τηλεόραση και μέσα σε ένα καφενείο όπως πολλοί της ηλικίας μου. Διαβάζω, πηγαίνω στο κινηματογράφο, έχω ενδιαφέροντα, δεν πασχίζω να γεμίσω τις ώρες της μέρας μου.

Και όλα αυτά μαζί με τη συντροφιά μου. Την Αλίκη. Που χωρίς αυτήν, όλα θα ήταν αλλιώς. Είναι η ζωή μου, πραγματικά. Μου έχει δώσει τις μεγαλύτερες χαρές. Την παντρεύτηκα στα 26 μου και τη γνωρίζω από τα 11 μου. Περάσαμε πολλά και ήμασταν καιρό μακριά πριν έρθει η ώρα να παντρευτούμε.

Θυμάμαι όταν πρωτογνωριστήκαμε. Καλοκαίρι, στη Χαλκιδική. Ήμουν ο πρώτος φίλος που έκανε. Δεν ήταν εύκολο γι'αυτήν, ο μπαμπάς της μόλις είχε προσληφθεί σε μια εταιρία και έφυγαν από την Ξάνθη που έμεναν. Έχασε τους φίλους της, το περιβάλλον της. Δέσαμε αμέσως. Παίζαμε μαζί συνέχεια. Όμορφο καλοκαίρι. Πλάκα που είχαμε! Δε μας ένοιαζε τίποτα.

Σα να δυνάμωσε λιγάκι η βροχή. Ίσως πρέπει να πω στα παιδιά στο δρόμο να πάνε σπίτι τους, να μη βρέχονται. Μπα, όχι. Νομίζω πρέπει να πάω και μέσα, θα με ψάχνουν. Θέλω να τους δω και να μιλήσω με όλους. Είμαι και ο λόγος που γίνεται όλο αυτό, έτσι δεν είναι;

Αλλά τώρα ξέρω τι με έχει πιάσει. Ξέρω τι μου λείπει. Τη θυμάμαι την εικόνα καθαρά. Εγώ μπροστά να κάνω γρήγορα πετάλι και πίσω η Αλίκη. Και οι δυο μούσκεμα, τέλος εκείνου του πρώτου καλοκαιριού...

Δυο παιδιά, σε ένα ποδήλατο, κάτω απ'τη βροχή...